মেঘনাদৰ সৈতে যুদ্ধৰ আগতে ৰামে লক্ষ্মণক ভিক্ষা মাগিবলৈ কিয় পঠিয়ালে?

ভিক্ষাৰ আচল ৰহস্য কি?

সেইদিনা ৰাতিপুৱা। লংকাৰ যুৱৰাজ মেঘনাদৰ সৈতে লক্ষ্মণৰ অন্তিম যুদ্ধ হ’ব। মেঘনাদ! যি আছিল অজেয়। যাৰ বাহুৰ বলত ৰাৱণে যুদ্ধ কৰি আছিল। যাৰ হাতত আছিল সকলো দিব্যাস্ত্ৰ।

ৰাতিপুৱা লক্ষ্মণে ৰামৰ ওচৰলৈ আশীৰ্বাদ ল’বলৈ গ’ল। ৰামে সেই সময়ত পূজা কৰি আছিল। পূজা শেষ হোৱাত ৰামে হনুমানক সুধিলে, “যুদ্ধলৈ কিমান সময় আছে?”
হনুমানে ক’লে, “এতিয়াও কিছু সময় আছে, প্ৰভু। প্ৰাতঃকাল হৈছে।”

তেতিয়া ৰামে লক্ষ্মণৰ ফালে চাই ক’লে, “লক্ষ্মণ, এই পাত্ৰটো লোৱা। গৈ ভিক্ষা মাগি আনা। যি প্ৰথম মানুহ দেখা পাবা, তাৰ পৰাই কিছু অন্ন ভিক্ষা কৰি আনিবা।”

এই কথা শুনি সকলো আচৰিত হ’ল! আশীৰ্বাদ ল’বলৈ অহা লক্ষ্মণক ভিক্ষা মাগিবলৈ পঠিয়ালে? কিন্তু লক্ষ্মণে একো নুসুধি পাত্ৰ লৈ ওলাই গ’ল।

আচৰিত কথাটো কি জানে? লক্ষ্মণে ওলাই যাওঁতে প্ৰথম মানুহজন কোন আছিল?
সেইজন আছিল ৰাৱণৰ এজন সৈনিক!

লক্ষ্মণে ৰামৰ আজ্ঞা মানি সেই শত্ৰুৰ সৈনিকজনৰ আগত ভিক্ষা মাগিলে। সৈনিকজনেও ভক্তিভাৱে কিছু অন্ন দিলে। লক্ষ্মণে সেই অন্ন ৰামৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। ৰামে সেই অন্ন গ্ৰহণ কৰি লক্ষ্মণক আশীৰ্বাদ দিলে— “বিজয়ী ভৱঃ” (তোমাৰ জয় হওক)।

সকলোৰে মনত প্ৰশ্ন— এই ভিক্ষাৰ মৰ্ম কি? কিন্তু কোনেও ৰামক সুধিব নোৱাৰিলে।

💥 ভীষণ যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল

যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল। মেঘনাদে এটাৰ পিছত এটা অস্ত্ৰ এৰিবলৈ ধৰিলে। ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ, পাশুপত অস্ত্ৰ, সুদৰ্শন চক্ৰ— ত্ৰিলোকৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰবোৰ লক্ষ্মণৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰা হ’ল। এই অস্ত্ৰবোৰক কাটিব পৰা কোনো উপায় নাছিল।

কিন্তু সেই সময়ত লক্ষ্মণে কি কৰিলে?
তেওঁ খং নকৰিলে, প্ৰত্যুত্তৰ নিদিলে। তেওঁ মূৰ দোৱাই সেই অস্ত্ৰবোৰক প্ৰণাম কৰিলে।

আচৰিত কথা! সেই অমোঘ শক্তিবোৰ লক্ষ্মণক স্পৰ্শ নকৰি আশীৰ্বাদ দি উভতি গ’ল! তাৰ পিছত ৰামৰ নাম স্মৰণ কৰি লক্ষ্মণে মেঘনাদৰ ওপৰত এপাট শৰ মাৰিলে। মেঘনাদৰ হাঁহি থমকি ৰ’ল আৰু তাৰ মূৰ কাটি খুলি মাটিত পৰিল।

🤔 ভিক্ষাৰ আচল ৰহস্য কি?

সন্ধিয়া হনুমানে ৰামক সুধিলেই, “প্ৰভু, সেই ভিক্ষাৰ আচল ৰহস্য কি? আপুনি লক্ষ্মণক ভিক্ষা মাগিবলৈ কিয় পঠিয়ালে?”

ৰামে মিচিকিয়াই হাঁহি ক’লে—
“মই লক্ষ্মণক জানো। তেওঁ অতি ক্ৰোধী। কিন্তু যুদ্ধত জয়ী হ’বলৈ শক্তিতকৈ ‘বিনম্ৰতা’ৰ প্ৰয়োজন।”

ৰামে আৰু ক’লে, “মই জানিছিলোঁ মেঘনাদে শেষত দিব্যাস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব। সেই অস্ত্ৰবোৰৰ সন্মুখত কেৱল বিনম্ৰতাই জয়ী হ’ব পাৰে। মই বিচাৰিছিলোঁ লক্ষ্মণৰ অহংকাৰ ভাঙি যাওক। এজন বীৰ যেতিয়া শত্ৰুৰ সৈনিকৰ আগত ভিক্ষা মাগে, তেতিয়া তেওঁৰ মনৰ পৰা অহংকাৰ গুচি যায়।”

ৰামে ক’লে, “মই লক্ষ্মণক মোৰ নামত শৰ মাৰিবলৈ দিছিলোঁ। মেঘনাদেও যদি সেই শৰৰ আগত মূৰ দোৱাই দিলেহেঁতেন, মই তাক ক্ষমাও কৰি দিলোঁহেঁতেন! কিন্তু সি অহংকাৰ কৰিলে, সেয়ে সি মৰিল।”

শিক্ষা: 🙏
যিকোনো ডাঙৰ যুদ্ধত জয়ী হ’বলৈ শক্তি নহয়, বিনম্ৰতা আৰু ধৈৰ্যৰহে প্ৰয়োজন।