🌿 ক’কা: কোলাহলৰ পৰা দূৰ, প্ৰকৃতিৰ বুকুত এক নিস্তব্দ পলায়ন

চহৰৰ ধূলি-বালি, গাড়ীৰ হৰ্ণ আৰু শেষ নোহোৱা কোলাহল… এইবোৰৰ পৰা অলপ সময়ৰ বাবে হ’লেও পলাই যাবলৈ মন গ’লে, অসমৰ বুকুত এনে এখন ঠাই আছে, য’ত সময় যেন ৰৈ যায়। সেই ঠাইখনৰ নাম— ক’কা।

নগাঁও জিলাৰ এই সৰু ঠাইখন বাহিৰৰ পৰা চালে সাধাৰণ যেন লাগে, কিন্তু ইয়াৰ বুকুত লুকাই আছে এক অদ্ভুত শান্তি।

কপিলীৰ নীলা চাদৰখন 🌊

ক’কালৈ গ’লেই প্ৰথমে চকুত পৰে কপিলী নদীৰ বিশাল বুকু। নদীখন ইয়াত কিমান শান্ত, কিমান নিৰ্মল! যেন আকাশখন নামি আহি পানী হৈছে। দুপাৰৰ সেউজীয়া গছ-গছনি আৰু মাজে মাজে বালিৰ চাপৰিয়ে নদীখনক এক সুকীয়া মৰমলগা ৰূপ দিছে। নাৱেৰে নদীৰ বুকুত সাঁতোৰাৰ সময়ত অনুভৱ হয় এক অনাবিল শান্তি— যি শান্তি চহৰত বিচাৰিলেও নাপায়।

জলপ্ৰপাতৰ মন্ত্ৰমুগ্ধতা 💧

ক’কাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আকৰ্ষণ হ’ল ইয়াৰ জলপ্ৰপাত। কপিলীৰ পানী যেতিয়া শিলৰ ওপৰেৰে বাগৰি পৰে, তেতিয়া সৃষ্টি হোৱা ‘ঝৰ-ঝৰ’ শব্দটোৱেই যেন এক সংগীত। বৰপানীৰ ওচৰৰ সেই জলপ্ৰপাতটোৰ তলত থিয় হ’লে গাৰ সকলো ভাগৰ নোহোৱা হৈ যায়। ঠাণ্ডা পানীৰ চেঁচা স্পৰ্শই মনটো তৰোৱালৰ দৰে চোকা কৰি তোলে।

য’ত সময় ৰৈ যায় ⏳

ক’কাৰ আচল সৌন্দৰ্য ইয়াৰ নিস্তব্ধতা। ইয়াত নাই ব্যস্ততা, নাই হেঁচা। চাৰিওফালে কেৱল সেউজীয়া ধাননি পথাৰ আৰু নীলা আকাশ। ৰাতিপুৱা চৰাইৰ কিচিৰ-মিচিৰ শব্দত সাৰ পোৱা আৰু গধূলি নদীৰ পাৰত বহি সূৰ্যাস্ত চোৱা— এইবোৰ অনুভৱ কেৱল ক’কাতহে সম্ভৱ।

এক অনুভূতি, কেৱল ঠাই নহয় ❤️

বহুতে কয়, ক’কালৈ যোৱা মানে কেৱল এখন ঠাই চোৱা নহয়, নিজকে বিচাৰি পোৱা। আপুনি ক’কাৰ পৰা উভতি আহিব পাৰে, কিন্তু ক’কাৰ সেই শান্তি, সেই নীলা পানী আৰু সেউজীয়া পৰিৱেশ আপোনাৰ মনৰ পৰা কেতিয়াও নেযায়।

সঁচাকৈয়ে, ক’কা কেৱল এখন ঠাই নহয়, ই এক অনুভূতি। 🌿💙