আমেৰিকা-ইউৰোপৰ সংঘাত আৰু ভাৰতৰ উত্থান

বৰ্তমান বিশ্বৰ ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক মঞ্চত এক অভূতপূৰ্ব পৰিৱৰ্তন পৰিলক্ষিত হৈছে। বিশেষকৈ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইউৰোপীয় ইউনিয়ন (EU) আৰু ভাৰতক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হোৱা নতুন সমীকৰণে বিশ্বৰ ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ দিশে অগ্ৰসৰ হৈছে।

১. গ্ৰীনলেণ্ডক লৈ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপৰ মাজত সংঘাত

আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই ডেনমাৰ্কৰ অধীনস্থ গ্ৰীনলেণ্ড দ্বীপটো ক্ৰয় কৰাৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰাক কেন্দ্ৰ কৰি ইউৰোপৰ সৈতে এক তীব্ৰ বাণিজ্যিক যুদ্ধৰ পৰিস্থিতি সৃষ্টি হৈছে। আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ডোনাল্ড ট্ৰাম্পে ভাবুকি প্ৰদান কৰিছে যে যদি ডেনমাৰ্কে গ্ৰীনলেণ্ড হস্তান্তৰ নকৰে, তেন্তে ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ সামগ্ৰীৰ ওপৰত ২৫ শতাংশ পৰ্যন্ত আমদানি শুল্ক আৰোপ কৰা হ’ব।

অৱশ্যে, শেহতীয়াকৈ নেটোৰ (NATO) সচিব প্ৰধান মাৰ্ক ৰুটৰ সৈতে হোৱা এক ফলপ্ৰসূ বৈঠকৰ পিছত ট্ৰাম্পে এই শুল্ক আৰোপৰ সিদ্ধান্ত সাময়িকভাৱে স্থগিত ৰাখিছে। ইয়াৰ ফলত এক তাৎক্ষণিক অৰ্থনৈতিক সংকট টলিছে যদিও দুয়ো পক্ষৰ মাজত উত্তেজনা এতিয়াও অব্যাহত আছে।

২. নেটো (NATO) সম্পৰ্কে ট্ৰাম্পৰ সমালোচনা

ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্পে নেটো মিত্ৰজোঁটক তীব্ৰ সমালোচনা কৰি কৈছে যে আমেৰিকাই এই মিত্ৰজোঁটৰ বাবে নিজৰ সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ কৰিছে। তেওঁৰ মতে, আমেৰিকাই সদায় ইউৰোপীয় দেশসমূহক সুৰক্ষা দি আহিছে, কিন্তু প্ৰয়োজনৰ সময়ত তেওঁলোকে আমেৰিকাক সহায় কৰিব বুলি তেওঁৰ সন্দেহ আছে। যদিও ইতিহাসত ২০০১ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰৰ আক্ৰমণৰ পিছত নেটোৰ সদস্য দেশসমূহে আমেৰিকাৰ হৈ যুদ্ধ কৰিছিল, তথাপিও ট্ৰাম্পৰ এই মন্তব্যই আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ দুয়োপাৰৰ দেশসমূহৰ মাজত বিশ্বাসৰ সংকট গভীৰ কৰি তুলিছে।

৩. ভাৰত-ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ ঐতিহাসিক বাণিজ্যিক চুক্তি

আমেৰিকাৰ সৈতে বাণিজ্যৰ টান-পোৰান চলি থকাৰ মাজতে, ইউৰোপীয় ইউনিয়নে ভাৰতৰ সৈতে এক বৃহৎ বাণিজ্যিক চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিবলৈ সাজু হৈছে। অহা ২৭ জানুৱাৰী, ২০২৬ তাৰিখে এই চুক্তিখন স্বাক্ষৰিত হ’ব। ইউৰোপীয় কমিচনৰ অধ্যক্ষ উৰ্ছুলা ভন ডাৰ লেনে ইয়াক “সকলো চুক্তিৰ মাতৃ” (Mother of all deals) বুলি অভিহিত কৰিছে।

  • পৰিধি: এই চুক্তিয়ে ২ বিলিয়ন জনসংখ্যাৰ এক বিশাল বজাৰ সৃষ্টি কৰিব।
  • অৰ্থনৈতিক প্ৰভাৱ: ই বিশ্বৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদনৰ (GDP) প্ৰায় ২৫ শতাংশক সামৰি ল’ব।
  • কৌশলগত গুৰুত্ব: চীনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা হ্ৰাস কৰিবলৈ ইউৰোপৰ বাবে ভাৰত এতিয়া আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশীদাৰ হৈ পৰিছে।

৪. ভাৰত কি এতিয়া এক ‘মহাশক্তি’ (Superpower)?

ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থানক লৈ বিশ্বজুৰি চৰ্চা চলিছে। ভাৰত বৰ্তমান বিশ্বৰ আটাইতকৈ দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পোৱা অৰ্থনীতি।

  • অৰ্থনৈতিক আৰু জনগাঁথনি: ভাৰতৰ ৭ শতাংশ অৰ্থনৈতিক বিকাশ আৰু ইয়াৰ ২৮ বছৰীয়া গড় বয়সৰ যুৱ জনসংখ্যাই দেশখনক চীনতকৈও অধিক শক্তিশালী স্থিতিত থিয় কৰাইছে।
  • বিশেষজ্ঞৰ মত: ‘লোৱি ইনষ্টিটিউট’ৰ মতে ভাৰত এতিয়াও সম্পূৰ্ণ মহাশক্তি হৈ উঠা নাই যদিও, ই সেই দিশে দ্ৰুতগতিত আগবাঢ়িছে। আনহাতে, বিত্তীয় বিশেষজ্ঞ মাৰ্টিন উলফৰ মতে, ২০৪৭ চনৰ ভিতৰত ভাৰত নিশ্চিতভাৱে বিশ্বৰ অন্যতম মহাশক্তি হিচাপে পৰিগণিত হ’ব।

সাম্প্ৰতিক ঘটনাসমূহে প্ৰমাণ কৰিছে যে বিশ্বৰ শক্তিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু এতিয়া পশ্চিমীয়া দেশসমূহৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে এচিয়াৰ ফালে, বিশেষকৈ ভাৰতৰ ফালে ঢাল খাইছে। ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ সৈতে হ’বলগীয়া বাণিজ্যিক চুক্তিয়ে ভাৰতৰ বিশ্বব্যাপী প্ৰভাৱ আৰু অধিক বৃদ্ধি কৰিব।

গাজাৰ নতুন সূৰ্যোদয়

অধ্যায় ১: ধ্বংসস্তূপৰ মাজত আশা

২০২৬ চনৰ এক শীতল জানুৱাৰীৰ পুৱা। গাজা চহৰৰ ধ্বংসাৱশেষৰ মাজত থিয় হৈ আছিল ডঃ আলি শা’আথ। তেওঁৰ চকুৰ সন্মুখত আছিল ৫৫ নিযুত টন ধ্বংসস্তূপ – গিজাৰ ১৩টা পিৰামিডৰ সমান। কিন্তু তেওঁৰ চকুত আছিল আশাৰ এক জিলিকনি।

“আব্বা, আমাৰ ঘৰটো পুনৰ সাজিব পাৰিম নেকি?” সৰু লায়লাই সুধিলে। তাইৰ বয়স মাত্ৰ আঠ বছৰ, কিন্তু চকুত আছিল বহু কষ্টৰ চিন।

ডঃ শা’আথে লায়লাৰ মূৰত হাত থৈ ক’লে, “নিশ্চয় মোৰ সোণ। আমি কেৱল ঘৰ নহয়, এখন সম্পূৰ্ণ নতুন গাজা সাজিম। য’ত তুমি পঢ়িব পাৰিবা, খেলিব পাৰিবা, আৰু সপোন দেখিব পাৰিবা।”

অধ্যায় ২: প্ৰজেক্ট সূৰ্যোদয়

নতুন দিল্লীত বহি আছিল ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ ৰাজীৱ শৰ্মা। তেওঁ আছিল প্ৰজেক্ট সূৰ্যোদয়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সদস্য। ১১২ বিলিয়ন ডলাৰৰ এই বৃহৎ পৰিকল্পনাই গাজাক ২০৩৫ চনৰ ভিতৰত এক আঞ্চলিক অৰ্থনৈতিক কেন্দ্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব।

“আমি কেৱল ইটা-চিমেণ্টেৰে ঘৰ নাসাজো,” ৰাজীৱে তেওঁৰ দলক ক’লে। “আমি সপোন সাজো, ভৱিষ্যত নিৰ্মাণ কৰো।”

তেওঁলোকৰ পৰিকল্পনাত আছিল:

  • নতুন বন্দৰ আৰু বিমানবন্দৰ
  • ৰাফাহত ত্ৰিপাক্ষিক সীমা পাৰ
  • মালবাহী ৰেল লাইন
  • ৫ লাখতকৈ অধিক নতুন চাকৰি

অধ্যায় ৩: বোৰ্ড অফ পিছ

নিউয়ৰ্কত ট্ৰাম্প প্ৰশাসনে গঠন কৰিলে “বোৰ্ড অফ পিছ”। প্ৰতিজন সদস্যই ১ বিলিয়ন ডলাৰ দিব লাগিব, আৰু সকলো ধন গাজা পুনৰ্নিৰ্মাণত ব্যৱহাৰ হ’ব।

জাপানী ব্যৱসায়ী তাকেশি ইয়ামামোটোৱে ক’লে, “এইটো কেৱল বিনিয়োগ নহয়। এইটো মানৱতাৰ প্ৰতি আমাৰ দায়বদ্ধতা।”

অধ্যায় ৪: ধ্বংসস্তূপৰ পৰা আশালৈ

গাজাত কাম আৰম্ভ হ’ল। প্ৰথমে ৰাফাহ আৰু খান ইউনিছত, তাৰপিছত কেন্দ্ৰীয় শিবিৰত, আৰু শেষত গাজা চহৰত।

মহম্মদ এজন স্থানীয় শিল্পী। তেওঁ ধ্বংসস্তূপৰ মাজত থিয় হৈ ছবি আঁকিবলৈ ধৰিলে – নতুন গাজাৰ ছবি। য’ত আছিল:

  • ১ লাখতকৈ অধিক ঘৰ
  • ২০০খন বিদ্যালয়
  • ৭৫খন চিকিৎসালয়
  • ১৮০খন মছজিদ আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ

“মই ছবি আঁকো যাতে মানুহে ভৱিষ্যত দেখিব পাৰে,” মহম্মদে ক’লে।

অধ্যায় ৫: প্ৰত্যাহ্বান আৰু সংকল্প

কিন্তু পথটো সহজ নাছিল। ৭,৫০০ টন বিস্ফোৰক অস্ত্ৰ এতিয়াও গাজাত সিঁচৰতি হৈ আছিল। ইয়াক পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ ১৪ বছৰ লাগিব পাৰে।

UN মাইন একচন চাৰ্ভিছৰ কৰ্মী আহমদে ক’লে, “প্ৰতিটো পদক্ষেপ সাৱধানেৰে ল’ব লাগিব। কিন্তু আমি হাৰ নামানো।”

অধ্যায় ৬: শিক্ষাৰ নৱজাগৰণ

ফাতিমা এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী। যুদ্ধত তেওঁৰ বিদ্যালয় ধ্বংস হৈছিল। এতিয়া তেওঁ অস্থায়ী তম্বুত পঢ়ুৱাই।

“শিক্ষা খণ্ডৰ বাবে ৩.৮ বিলিয়ন ডলাৰ আবণ্টন হৈছে,” তেওঁ আশাৰে ক’লে। “আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে পুনৰ সপোন দেখিব পাৰিব।”

অধ্যায় ৭: স্বাস্থ্যসেৱাৰ পুনৰ্জীৱন

ডঃ সাৰাহ গাজাৰ এগৰাকী চিকিৎসক। ৯৫% হাস্পতাল অকাৰ্যকৰী হৈ পৰিছিল।

“৭ বিলিয়ন ডলাৰেৰে আমি স্বাস্থ্য খণ্ড পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰিম,” তেওঁ ক’লে। “প্ৰতিটো জীৱন মূল্যৱান।”

অধ্যায় ৮: নতুন গাজা – এক সপোনৰ চহৰ

২০৩৫ চনৰ এক উজ্জ্বল পুৱা। লায়লা এতিয়া ১৭ বছৰীয়া। তাই নতুন গাজা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী।

ভূমধ্য সাগৰৰ পাৰত থিয় দিছে চিকচিকিয়া টাৱাৰ। দুবাই বা ছিংগাপুৰৰ দৰে। ডেটা চেণ্টাৰ, ঔদ্যোগিক পাৰ্ক, আৰু আৱাসিক অঞ্চল।

গাজাৰ জিডিপি এতিয়া ১০ বিলিয়ন ডলাৰতকৈ অধিক। প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ বাৰ্ষিক আয় ১৩,০০০ ডলাৰ।

অধ্যায় ৯: সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ

৫৩% ঐতিহ্য স্থান ধ্বংস হৈছিল। কিন্তু ১২০ নিযুত ডলাৰেৰে পুনৰ্নিৰ্মাণ আৰম্ভ হ’ল।

বৃদ্ধ ইব্ৰাহিমে ক’লে, “আমাৰ ইতিহাস আমাৰ পৰিচয়। ইয়াক সংৰক্ষণ কৰাটো আমাৰ কৰ্তব্য।”

অধ্যায় ১০: বিশ্ব সহযোগিতা

মিছৰ, তুৰস্ক আৰু কাটাৰে স্বাগতম জনালে। ভাৰতে প্ৰযুক্তিগত সহায়তা আগবঢ়ালে। ইউৰোপে অৰ্থনৈতিক সাহায্য দিলে।

“এইটো কেৱল গাজাৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ নহয়,” UN মহাসচিবে ক’লে। “এইটো মানৱতাৰ জয়।”

উপসংহাৰ: আশাৰ নতুন প্ৰভাত

২০৪৬ চন। গাজা এতিয়া সম্পূৰ্ণ ৰূপান্তৰিত। লায়লা এতিয়া এগৰাকী সফল অভিযন্তা। তাই নতুন বন্দৰৰ ডিজাইন কৰিছে।

ডঃ আলি শা’আথ, এতিয়া বৃদ্ধ, সাগৰৰ পাৰত থিয় হৈ আছে।

“আমি কেৱল ইটা-পাথৰেৰে চহৰ সজা নাই,” তেওঁ ক’লে। “আমি আশাৰে ভৱিষ্যত সাজিছো। ধ্বংসস্তূপৰ পৰা উঠি আহিছে নতুন গাজা – শান্তি, সমৃদ্ধি আৰু মানৱতাৰ প্ৰতীক।”

লায়লাই আব্বাৰ হাত ধৰি ক’লে, “আপুনি কৈছিল আমি সপোন দেখিব পাৰিম। আজি সেই সপোন সঁচা হৈছে।”

সূৰ্য অস্ত যাইছিল ভূমধ্য সাগৰত। কিন্তু গাজাত আৰম্ভ হৈছিল এক নতুন সূৰ্যোদয় – আশা, শান্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ সূৰ্যোদয়।


[টোকা: এই কাহিনী কাল্পনিক যদিও বাস্তৱ পৰিকল্পনা আৰু তথ্যৰ ওপৰত আধাৰিত। গাজা পুনৰ্নিৰ্মাণ এক দীৰ্ঘকালীন প্ৰক্ৰিয়া যি আন্তৰ্জাতিক সহযোগিতা আৰু শান্তি বজাই ৰখাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।]

ইউৰোপীয় ইউনিয়ন-ভাৰত ঐতিহাসিক বাণিজ্যইউৰোপীয় ইউনিয়ন আৰু ভাৰতৰ মাজত ঐতিহাসিক বাণিজ্যিক চুক্তি: এক নতুন যুগৰ আৰম্ভণি

ইউৰোপীয় ইউনিয়ন আৰু ভাৰতৰ মাজত ঐতিহাসিক বাণিজ্যিক চুক্তি: এক নতুন যুগৰ আৰম্ভণি

অহা ২৭ জানুৱাৰী, ২০২৬ তাৰিখে ভাৰত আৰু ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ (EU) মাজত এক যুগান্তকাৰী বাণিজ্যিক চুক্তি স্বাক্ষৰিত হ’বলৈ গৈ আছে। এই চুক্তিখনক ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ ইতিহাসত এতিয়ালৈকে হোৱা আটাইতকৈ বৃহৎ আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ বাণিজ্য চুক্তি হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে।

চুক্তিৰ মূল আকৰ্ষণসমূহ:

  • “সকলো চুক্তিৰ মাতৃ”: ইউৰোপীয় কমিছনৰ অধ্যক্ষ উৰ্ছুলা ভন ডাৰ লেনে এই চুক্তিক অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি অভিহিত কৰি ইয়াক “সকলো চুক্তিৰ মাতৃ” (Mother of all deals) বুলি আখ্যা দিছে। তেওঁৰ মতে, এই চুক্তিয়ে বিশ্ব অৰ্থনীতিৰ মানচিত্ৰ সলনি কৰাৰ ক্ষমতা ৰাখে।
  • বিশাল বজাৰ আৰু অৰ্থনীতি: এই চুক্তিৰ জৰিয়তে ভাৰত আৰু ইউৰোপৰ প্ৰায় ২০০ কোটি (২ বিলিয়ন) জনসংখ্যাৰ এক উমৈহতীয়া বিশাল বজাৰ সৃষ্টি হ’ব। এই অঞ্চলটোৱে বিশ্বৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদনৰ (GDP) প্ৰায় এক-চতুৰ্থাংশ (২৫%) অংশ দখল কৰি আছে।
  • নতুন দিল্লীত আনুষ্ঠানিক স্বাক্ষৰ: ইউৰোপীয় কমিছনৰ অধ্যক্ষ উৰ্ছুলা ভন ডাৰ লেন আৰু ইউৰোপীয় পৰিষদৰ সভাপতি এণ্টনিঅ’ কষ্টা অহা ২৫ ৰ পৰা ২৭ জানুৱাৰীৰ ভিতৰত নতুন দিল্লী ভ্ৰমণ কৰিব। এই ভ্ৰমণকালতে তেওঁলোকে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ সৈতে এই ঐতিহাসিক চুক্তিত আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বাক্ষৰ কৰিব।

কৌশলগত গুৰুত্ব: দীৰ্ঘদিন ধৰি চলি থকা আলোচনাৰ অন্তত সম্পন্ন হ’বলগীয়া এই চুক্তিয়ে ভাৰতীয় উদ্যোগসমূহৰ বাবে ইউৰোপৰ উন্নত বজাৰৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিব। একেদৰে, ইউৰোপীয় দেশসমূহৰ বাবেও ভাৰতৰ দৰে বিশ্বৰ আটাইতকৈ দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পোৱা অৰ্থনীতিত বিনিয়োগ আৰু বাণিজ্যৰ নতুন সুযোগ সৃষ্টি হ’ব।

এই চুক্তিয়ে কেৱল ব্যৱসায়-বাণিজ্যই নহয়, বৰঞ্চ প্ৰযুক্তি, জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো ভাৰত আৰু ইউৰোপৰ মাজত এক নতুন কৌশলগত অংশীদাৰিত্বৰ সূচনা কৰিব।

🚨 বিদায় ম’বাইল ফোন! ইলন মাস্কৰ চাঞ্চল্যকৰ দাবী— ‘এইটোৱে’ ল’ব ফোনৰ ঠাই! 🧠📱

ফোন সঁচাকৈয়ে শেষ হ’ব নেকি? 📉

টেক জগতৰ ‘আইৰন মেন’ ইলন মাস্কে পুনৰ এটা যুগান্তকাৰী ভৱিষ্যদ্বাণী কৰি গোটেই বিশ্বকে চমক খুৱাইছে। তেওঁৰ দাবী— আগন্তক ৫ বছৰৰ ভিতৰত ম’বাইল ফোনৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্পূৰ্ণৰূপে শেষ হৈ যাব!

হয়, আপুনি শুদ্ধাই প ছে। মাস্কৰ মতে, আমি এতিয়া যিদৰে হাতত ফোন লৈ ঘূৰি ফুৰোঁ, সেই দিন বেছি দূৰত নহয়।

কেনেকৈ সম্ভৱ হ’ব? 🤔

ইয়াৰ আঁৰত আছে মাস্কৰ বহু চৰ্চিত কোম্পানী ‘নিউৰেলিংক’ (Neuralink)। ই হ’ল এক ব্ৰেইন-কম্পিউটাৰ ইণ্টাৰফেচ (BCI) টেকন’ল’জী। ইয়াৰ জৰিয়তে মানুহৰ মগজু আৰু কম্পিউটাৰ বা স্মাৰ্টফোনৰ মাজত পোনপটীয়া সংযোগ স্থাপন হ’ব।

অৰ্থাৎ—
✅ মেছেজ পঠিওক মাত্ৰ ‘ভাবি’: ফোনটো হাতত লোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। কেৱল চিন্তা কৰিলেই মেছেজ গৈ পাব।
✅ ইণ্টাৰনেট চলাওক মগজুৰে: গুগলত কিবা এটা চাৰ্চ কৰিবলৈ টাইপ কৰাৰ দৰকাৰ নাই, মগজুত ভাবিলেই উত্তৰ আহিব।
✅ কাম কৰক টেলিপেথিৰ দৰে: আপোনাৰ চিন্তাৰ জৰিয়তেই কম্পিউটাৰত কাম চলিব।

মাস্কে কৈছে, “ভৱিষ্যতে আমি আমাৰ মগজুৰ জৰিয়তেই টেকন’ল’জী কণ্ট্ৰ’ল কৰিম। ফোনটো আমাৰ হাতৰ পৰা আঁতৰি যাব।”

টেক জগতত তুমুল বিতৰ্ক 🌪️

মাস্কৰ এই দাবীৰ পিছতে ছ’চিয়েল মিডিয়া আৰু টেক বিশ্বত তুমুল বিতৰ্ক আৰম্ভ হৈছে।

🔹 সমৰ্থকসকলে কয়: “মাস্কে যি কয়, সেয়া কৰি দেখুৱায়। ৫ বছৰ নালাগে, ১০ বছৰৰ ভিতৰত ফোন ইতিহাস হ’ব।”
🔹 সন্দেহবাদীসকলে কয়: “এইটো অসম্ভৱ! মগজুত চিপ লগোৱা, সুৰক্ষা, প্ৰাইভেচি— এইবোৰ ৫ বছৰত সমাধান হ’ব নোৱাৰে।”

ফোন সঁচাকৈয়ে শেষ হ’ব নেকি? 📉

যদি নিউৰেলিংক সফল হয়, তেন্তে স্মাৰ্টফোনৰ যুগৰ অন্ত পৰিব। কিন্তু প্ৰশ্ন হ’ল— আমি সঁচাকৈয়ে আমাৰ মগজুক ইণ্টাৰনেটৰ লগত সংযোগ কৰিবলৈ সাজু হৈছোঁনে?

এতিয়া সময়েই ক’ব— ইলন মাস্কৰ এই ভৱিষ্যদ্বাণী সঁচা হ’ব নে আন এটা ‘টুইটাৰ’ৰ দৰে কেৱল চৰ্চাতেই থাকি যাব! #
আপোনাৰ কি মত? ৫ বছৰৰ পিছত আপুনি ফোন ব্যৱহাৰ কৰিব নে মগজুৰ চিপ? কমেন্টত জনাওক! 👇

🎬 মকৰ সংক্ৰান্তি ২০২৬: কেৱল উৎসৱ নহয়, এয়া চিনেমাৰ মহাৰণ! 🌾🔥

পাহাৰ-ভৈয়াম যেতিয়া উৎসৱৰ বতৰত ৰঙীন হৈ পৰিছে, ঠিক তেনে সময়তে দক্ষিণ ভাৰতৰ ছবিগৃহবোৰতো আৰম্ভ হৈছে এক নতুন যুদ্ধ! এইবাৰৰ সংক্ৰান্তি ২০২৬ কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, ই হ’ব এক গ্ৰেণ্ড চিনেমেটিক ফেষ্টিভেল! 🍿✨

বিগ বাজেট, মাছ হিৰো আৰু একচন-পেকড ছবিৰ এক অভূতপূৰ্ব লাইনআপেৰে এইবাৰৰ সংক্ৰান্তি হ’ব সঁচাকৈয়ে স্মৰণীয়।

ষ্টাৰৰ লগতে ষ্টাইলৰো যুঁজ! 🥊

এইবাৰ সংক্ৰান্তিত বক্স অফিচত মুখামুখি হ’ব এজনৰ পিছত এজন ছুপাৰষ্টাৰ। কোনো কুণ্ঠাবোধ নকৰাকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে বহু কোটি টকীয়া ছবি।

  • কোনোবাই লৈ আহিছে হাই-ভোল্টেজ একচন 💥
  • কোনোবাই লৈ আহিছে পৰিয়ালৰ বাবে আৱেগিক ড্ৰামা ❤️
  • আকৌ কোনোবাই লৈ আহিছে থলুৱা ফ্লেভাৰৰ মাচ এন্টাৰটেইনাৰ! 💃

থিয়েটাৰত উৎসৱৰ বতৰ 🎭

সংক্ৰান্তি মানেই দক্ষিণ ভাৰতত ছবি চোৱাটো এক পৰম্পৰা। এইবাৰো ছবিগৃহবোৰত পৰিয়ালৰ ভিৰ। কাৰণ এই ছবিবোৰ কেৱল চাবলৈ নহয়, উপভোগ কৰিবলৈ বনোৱা হৈছে। ছ’চিয়েল মিডিয়াত এতিয়া কেৱল এটাই চৰ্চা— “বক্স অফিচত বাজী কোনে মাৰিব?”

ফেনছ্ গ্ৰুপবোৰত ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছে তুমুল তৰ্ক-বিতৰ্ক। কোনখন ছবি হ’ব ব্লকবাষ্টাৰ? কোনখন হ’ব ফ্লপ? এইবাৰ সংক্ৰান্তি কেৱল শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ নহয়, ই হ’ব টকা আৰু খ্যাতিৰ শস্য চপোৱাৰ বতৰ! 💰🏆

এতিয়া ডাঙৰ প্ৰশ্ন— আপোনাৰ পচন্দ কোনখন? 🤔

টিকট কাটিব কাৰ বাবে?

  • যাৰ একচনত গোটেই থিয়েটাৰ কঁপি উঠিব?
  • নাইবা যাৰ আৱেগত চকুপানী ওলাব?

কমেন্টত জনাওক— এই সংক্ৰান্তিত আপোনাৰ ‘First Day First Show’ কাৰ বাবে? 👇

🌿 ক’কা: কোলাহলৰ পৰা দূৰ, প্ৰকৃতিৰ বুকুত এক নিস্তব্দ পলায়ন

চহৰৰ ধূলি-বালি, গাড়ীৰ হৰ্ণ আৰু শেষ নোহোৱা কোলাহল… এইবোৰৰ পৰা অলপ সময়ৰ বাবে হ’লেও পলাই যাবলৈ মন গ’লে, অসমৰ বুকুত এনে এখন ঠাই আছে, য’ত সময় যেন ৰৈ যায়। সেই ঠাইখনৰ নাম— ক’কা

নগাঁও জিলাৰ এই সৰু ঠাইখন বাহিৰৰ পৰা চালে সাধাৰণ যেন লাগে, কিন্তু ইয়াৰ বুকুত লুকাই আছে এক অদ্ভুত শান্তি।

কপিলীৰ নীলা চাদৰখন 🌊

ক’কালৈ গ’লেই প্ৰথমে চকুত পৰে কপিলী নদীৰ বিশাল বুকু। নদীখন ইয়াত কিমান শান্ত, কিমান নিৰ্মল! যেন আকাশখন নামি আহি পানী হৈছে। দুপাৰৰ সেউজীয়া গছ-গছনি আৰু মাজে মাজে বালিৰ চাপৰিয়ে নদীখনক এক সুকীয়া মৰমলগা ৰূপ দিছে। নাৱেৰে নদীৰ বুকুত সাঁতোৰাৰ সময়ত অনুভৱ হয় এক অনাবিল শান্তি— যি শান্তি চহৰত বিচাৰিলেও নাপায়।

জলপ্ৰপাতৰ মন্ত্ৰমুগ্ধতা 💧

ক’কাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আকৰ্ষণ হ’ল ইয়াৰ জলপ্ৰপাত। কপিলীৰ পানী যেতিয়া শিলৰ ওপৰেৰে বাগৰি পৰে, তেতিয়া সৃষ্টি হোৱা ‘ঝৰ-ঝৰ’ শব্দটোৱেই যেন এক সংগীত। বৰপানীৰ ওচৰৰ সেই জলপ্ৰপাতটোৰ তলত থিয় হ’লে গাৰ সকলো ভাগৰ নোহোৱা হৈ যায়। ঠাণ্ডা পানীৰ চেঁচা স্পৰ্শই মনটো তৰোৱালৰ দৰে চোকা কৰি তোলে।

য’ত সময় ৰৈ যায় ⏳

ক’কাৰ আচল সৌন্দৰ্য ইয়াৰ নিস্তব্ধতা। ইয়াত নাই ব্যস্ততা, নাই হেঁচা। চাৰিওফালে কেৱল সেউজীয়া ধাননি পথাৰ আৰু নীলা আকাশ। ৰাতিপুৱা চৰাইৰ কিচিৰ-মিচিৰ শব্দত সাৰ পোৱা আৰু গধূলি নদীৰ পাৰত বহি সূৰ্যাস্ত চোৱা— এইবোৰ অনুভৱ কেৱল ক’কাতহে সম্ভৱ।

এক অনুভূতি, কেৱল ঠাই নহয় ❤️

বহুতে কয়, ক’কালৈ যোৱা মানে কেৱল এখন ঠাই চোৱা নহয়, নিজকে বিচাৰি পোৱা। আপুনি ক’কাৰ পৰা উভতি আহিব পাৰে, কিন্তু ক’কাৰ সেই শান্তি, সেই নীলা পানী আৰু সেউজীয়া পৰিৱেশ আপোনাৰ মনৰ পৰা কেতিয়াও নেযায়।

সঁচাকৈয়ে, ক’কা কেৱল এখন ঠাই নহয়, ই এক অনুভূতি। 🌿💙

শেষৰ শ্বাটাৰটো

গুৱাহাটীৰ পানবজাৰৰ এটা পুৰণি ঘৰৰ দোতলাত আজি এটা ঊডেন ফিল্ড কেমেৰা অকলে থিয় হৈ আছে।
তাৰ তলত এটা পিতলৰ নেমপ্লেট — “Nalini Barua, 1942-2024”।

নলিনী বৰুৱা দেৱে শেষবাৰৰ বাবে শ্বাটাৰ টিপিলে।
কেৱল এইবাৰ কেমেৰাটো তেওঁৰ হাতত নাছিল।
কেৱল তেওঁৰ চকু দুটা মাত্ৰ মিচিকিয়াই বন্ধ হৈ গ’ল।

তেওঁৰ কোঠাটোত এতিয়াও একেটা গোন্ধ —
ক’লা-বগা ফিল্মৰ ডেভেলপাৰৰ গোন্ধ,
আৰু এটা পুৰণি Leica M3 ৰ ধাতুৰ গোন্ধ।

ঘৰৰ দেৱালত এখন ছবি ওলমি আছে।
১৯৬৮ চনৰ ছবি।
এগৰাকী যুৱতী, কান্ধত এটা Rolleiflex, হাতত এটা ট্ৰাইপড,
আৰু চকুত সপোন এটা —
যিটো সপোন তেতিয়া অসমত কোনেও দেখা নাছিল।

সেই যুৱতীগৰাকীয়ে ১৯৭০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমত মহিলা ফটোগ্ৰাফাৰ হিচাপে একক প্ৰদৰ্শনী কৰিছিল।
লোকে কৈছিল — “মাইকীয়ে কেমেৰা লৈ কি কৰিব?”
তেওঁ উত্তৰ দিছিল — “যি পুৰুষে কৰিব নোৱাৰে, সেইটো।”

১৯৮০ চনত তেওঁ মাজুলীত এটা ছবি তুলিছিল।
এটা সাধুৰ মুখৰ ক্ল’জআপ।
সেই ছবিখনে পেৰিছত World Press Photo ৰ সম্মানীয় উল্লেখ পাইছিল।
অসমৰ পৰা প্ৰথম।

১৯৯৫ চনত যেতিয়া ডিজিটেল কেমেৰা অহা নাই অসমত,
তেওঁ নিজৰ পইচাৰে এটা Nikon D1 কিনি আনিছিল।
লোকে কৈছিল — “এতিয়া ফিল্মৰ যুগ শেষ।”
তেওঁ কৈছিল — “নহয়, এতিয়াহে যুগ আৰম্ভ হ’ল।”

২০১০ চনত তেওঁ এটা ওৰ্কশ্বপ লৈছিল।
শিৱসাগৰৰ এটা সৰু চহৰত।
তাত এটা দহ বছৰীয়া ল’ৰা আহিছিল।
নাম আছিল পৰাগ।
আজি পৰাগৰ ছবি নেচনেল জিঅ’গ্ৰাফিকত ওলায়।
প্ৰতি সাক্ষাৎকাৰত সি কয় —
“মোৰ প্ৰথম গুৰু আছিল নলিনী মেম।”

আজি সেই ল’ৰাটোৱে ফোন কৰি কান্দি কান্দি ক’লে —
“মেমে মোক কৈছিল, ‘ছবি তুলা মানে আলোকক ধৰি ৰখা নহয়, সময়ক ধৰি ৰখা।’
আজি মেম নাই, কিন্তু মোৰ প্ৰতিটো ছবিত মেমৰ হাতৰ ছাঁ আছে।”

নলিনী বৰুৱা দেৱে কেতিয়াও বিয়া কৰা নাছিল।
কেৱল এবাৰ কোৱাৰ দৰে কৈছিল —
“মই বিয়া কৰাইছোঁ। কেমেৰাৰ সৈতে।”

আজি তেওঁৰ মৃত্যুৰ খবৰ ওলাল।
ফেচবুকত হাজাৰ হাজাৰ ছবি ওলাল।
প্ৰতিটো ছবিৰ তলত একেটা কথাহে —
“আপুনি আমাক আলোক শিকাই গ’ল।”

আৰু তেওঁৰ ঘৰৰ দোতলাত সেই ঊডেন কেমেৰাটো এতিয়াও থিয় হৈ আছে।
যেন তেওঁৰ আত্মাই এতিয়াও শ্বাটাৰ টিপি আছে।

কেৱল এইবাৰ তেওঁ ছবি তুলিছে আমাৰ স্মৃতিৰ।

নলিনী বৰুৱা দেৱ।
যাৰ চকুৰে অসমে প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিজকে দেখিছিল।
আৰু যাৰ শেষ শ্বাটাৰটোৱে অসমৰ ফটোগ্ৰাফীৰ এটা যুগক চিৰদিনৰ বাবে বন্ধ কৰি দিলে।

শ্ৰদ্ধাঞ্জলি।
আপুনি চিৰকাল আমাৰ আলোক। 🖤📷

চাচা নেহৰুৰ সোণালী উপহাৰবোৰ


আৰু বাহিৰত চীন-পাকিস্তানে হাঁহি আছে।

১৯৫০ চনৰ এটা শীতল দিল্লীৰ সন্ধিয়া।
নেপালৰ ৰজা ত্ৰিভুৱনে এখন চিঠি পঠিয়াইছিল।
চিঠিত লিখিছিল —
“মোৰ দেশখন আপোনালোকৰ হাতত তুলি দিছোঁ। নেপালক ভাৰতত বিলীন কৰক। আমি ভাৰতৰ সন্তান হৈ থাকিব বিচাৰোঁ।”

চাচা নেহৰুৱে চিঠিখন পঢ়ি এটা লাল পেন্সিলেৰে লিখি দিলে —
“Rejected.”

তাৰ পিছত চিয়াহ খাই হাঁহি এটা মাৰিলে।

১৯৪৮ চন।
বলুচিস্তানৰ খানে কেলকেটাৰ পৰা এখন টেলিগ্ৰাম পঠিয়াইছিল —
“মই আৰু মোৰ জনতাই ভাৰতৰ সৈতে থাকিব বিচাৰোঁ। আমাক গ্ৰহণ কৰক।”

নেহৰুৱে উত্তৰ দিলে —
“নালাগে। তোমালোক স্বাধীন হৈ থাকা।”

পিছত পাকিস্তানে বন্দুকৰ নলীৰে বলুচিস্তানক গিলি পেলালে।
আজি তাত মানুহে কান্দি কান্দি কয় — “যদি নেহৰুৱে হয় মানিলেহেঁতেন…”

১৯৪৭ চন।
ওমানৰ সুলতানে গোপনে এজন দূত পঠিয়াই ক’লে —
“গ্বাদৰ বন্দৰ আপোনালোকৰ। লওক। মাথোঁ ১০ লাখ টকা দিয়ক।”

নেহৰুৱে ক’লে — “আমি কাৰো মাটি কিনি নলওঁ।”

পিছত পাকিস্তানে ল’লে।
তাৰ পিছত চীনে লৈ ল’লে।
আজি গ্বাদৰত চীনৰ নাৱিক বাহিনীৰ জাহাজ দাঁত কৰি হাঁহে।

১৯৫০ চন।
কোকো দ্বীপৰ কথা আহিল।
নেহৰুৱে ক’লে — “বৰ্মাক দান কৰি দিয়ক। আমাৰ একো লাগে।”
বৰ্মাই লৈ চীনক বেচি দিলে।
আজি সেই দ্বীপত চীনৰ ৰাডাৰে ভাৰতীয় নাৱিক বাহিনীৰ প্ৰতিটো জাহাজৰ নিশাহ চাই থাকে।

১৯৫২ চন।
কাবৰা ভেলী — ২২,৩২৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ।
কাশ্মীৰতকৈয়ো সুন্দৰ ঠাই।
নেহৰুৱে ক’লে — “বৰ্মাক দি পেলাওক।”
বৰ্মাই চীনক দিলে।
আজি সেই ঠাইৰ পৰা চীনৰ চৰে অৰুণাচলৰ আকাশত উৰি ফুৰে।

১৯৬২ চনৰ যুদ্ধ।
ভাৰতীয় বায়ুসেনা যুদ্ধ কৰিব পাৰিছিল।
কিন্তু নেহৰুৱে ক’লে — “নালাগে। আমি হাৰ মানিলোঁ।”
১৪,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ অক্সাই চিন চীনৰ হাতত তুলি দিলে।
৩০০০ৰো অধিক জোৱান শ্বহীদ হ’ল।

আমেৰিকাই কৈছিল — “নিউক্লিয়াৰ পাৱাৰ হওক। প্লাণ্ট দিম।”
নেহৰুৱে ক’লে — “নালাগে। আমি অহিংসাৰ পথত আছোঁ।”

ইউএন সুৰক্ষা পৰিষদৰ স্থায়ী সদস্যপদ ভাৰতৰ বাবে আছিল।
নেহৰুৱে ক’লে — “চীনক দিয়ক। আমি পিছত ল’ম।”

আজি চীন ভেটো মাৰি হাঁহে।
আৰু আমি দুৱাৰত বহি থাকোঁ।

এইবোৰ কথা যেতিয়া কওঁ, তেতিয়া কিছুমানে কয় —
“এয়া প্ৰপাগাণ্ডা।”

কিন্তু মোৰ প্ৰশ্ন এটাই —
যিজনে নিজৰ ঘৰৰ মাটি দান কৰি দিয়ে,
তেওঁক আমি প্ৰধানমন্ত্ৰী বুলি মানিম,
নেকি পাকিস্তানৰ গোপন এজেণ্ট বুলি মানিম?

আজি যেতিয়া চীনৰ জাহাজ গ্বাদৰত থিয় হৈ আমাক চকু দেখুৱায়,
যেতিয়া অক্সাই চিনত চীনৰ সেনা মহড়া কৰে,
যেতিয়া বলুচিস্তানত মানুহে ভাৰতৰ নাম লৈ কান্দে,

তেতিয়া মনত পৰে চাচা নেহৰুৰ সেই লাল পেন্সিলটো।
যিটোৱে ভাৰতৰ মানচিত্ৰত এটা এটাকৈ লাইন টানি গৈছিল —
“এয়া আমাৰ নহয়।”

আজি আমি সেই লাইনৰ ভিতৰত সৰু হৈ আছোঁ।
আৰু বাহিৰত চীন-পাকিস্তানে হাঁহি আছে।

ৰাষ্ট্ৰহিত সৰ্বোপৰি।

জয় হিন্দ।

মেঘনাদৰ সৈতে যুদ্ধৰ আগতে ৰামে লক্ষ্মণক ভিক্ষা মাগিবলৈ কিয় পঠিয়ালে?

ভিক্ষাৰ আচল ৰহস্য কি?

সেইদিনা ৰাতিপুৱা। লংকাৰ যুৱৰাজ মেঘনাদৰ সৈতে লক্ষ্মণৰ অন্তিম যুদ্ধ হ’ব। মেঘনাদ! যি আছিল অজেয়। যাৰ বাহুৰ বলত ৰাৱণে যুদ্ধ কৰি আছিল। যাৰ হাতত আছিল সকলো দিব্যাস্ত্ৰ।

ৰাতিপুৱা লক্ষ্মণে ৰামৰ ওচৰলৈ আশীৰ্বাদ ল’বলৈ গ’ল। ৰামে সেই সময়ত পূজা কৰি আছিল। পূজা শেষ হোৱাত ৰামে হনুমানক সুধিলে, “যুদ্ধলৈ কিমান সময় আছে?”
হনুমানে ক’লে, “এতিয়াও কিছু সময় আছে, প্ৰভু। প্ৰাতঃকাল হৈছে।”

তেতিয়া ৰামে লক্ষ্মণৰ ফালে চাই ক’লে, “লক্ষ্মণ, এই পাত্ৰটো লোৱা। গৈ ভিক্ষা মাগি আনা। যি প্ৰথম মানুহ দেখা পাবা, তাৰ পৰাই কিছু অন্ন ভিক্ষা কৰি আনিবা।”

এই কথা শুনি সকলো আচৰিত হ’ল! আশীৰ্বাদ ল’বলৈ অহা লক্ষ্মণক ভিক্ষা মাগিবলৈ পঠিয়ালে? কিন্তু লক্ষ্মণে একো নুসুধি পাত্ৰ লৈ ওলাই গ’ল।

আচৰিত কথাটো কি জানে? লক্ষ্মণে ওলাই যাওঁতে প্ৰথম মানুহজন কোন আছিল?
সেইজন আছিল ৰাৱণৰ এজন সৈনিক!

লক্ষ্মণে ৰামৰ আজ্ঞা মানি সেই শত্ৰুৰ সৈনিকজনৰ আগত ভিক্ষা মাগিলে। সৈনিকজনেও ভক্তিভাৱে কিছু অন্ন দিলে। লক্ষ্মণে সেই অন্ন ৰামৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। ৰামে সেই অন্ন গ্ৰহণ কৰি লক্ষ্মণক আশীৰ্বাদ দিলে— “বিজয়ী ভৱঃ” (তোমাৰ জয় হওক)।

সকলোৰে মনত প্ৰশ্ন— এই ভিক্ষাৰ মৰ্ম কি? কিন্তু কোনেও ৰামক সুধিব নোৱাৰিলে।

💥 ভীষণ যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল

যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল। মেঘনাদে এটাৰ পিছত এটা অস্ত্ৰ এৰিবলৈ ধৰিলে। ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ, পাশুপত অস্ত্ৰ, সুদৰ্শন চক্ৰ— ত্ৰিলোকৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰবোৰ লক্ষ্মণৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰা হ’ল। এই অস্ত্ৰবোৰক কাটিব পৰা কোনো উপায় নাছিল।

কিন্তু সেই সময়ত লক্ষ্মণে কি কৰিলে?
তেওঁ খং নকৰিলে, প্ৰত্যুত্তৰ নিদিলে। তেওঁ মূৰ দোৱাই সেই অস্ত্ৰবোৰক প্ৰণাম কৰিলে।

আচৰিত কথা! সেই অমোঘ শক্তিবোৰ লক্ষ্মণক স্পৰ্শ নকৰি আশীৰ্বাদ দি উভতি গ’ল! তাৰ পিছত ৰামৰ নাম স্মৰণ কৰি লক্ষ্মণে মেঘনাদৰ ওপৰত এপাট শৰ মাৰিলে। মেঘনাদৰ হাঁহি থমকি ৰ’ল আৰু তাৰ মূৰ কাটি খুলি মাটিত পৰিল।

🤔 ভিক্ষাৰ আচল ৰহস্য কি?

সন্ধিয়া হনুমানে ৰামক সুধিলেই, “প্ৰভু, সেই ভিক্ষাৰ আচল ৰহস্য কি? আপুনি লক্ষ্মণক ভিক্ষা মাগিবলৈ কিয় পঠিয়ালে?”

ৰামে মিচিকিয়াই হাঁহি ক’লে—
“মই লক্ষ্মণক জানো। তেওঁ অতি ক্ৰোধী। কিন্তু যুদ্ধত জয়ী হ’বলৈ শক্তিতকৈ ‘বিনম্ৰতা’ৰ প্ৰয়োজন।”

ৰামে আৰু ক’লে, “মই জানিছিলোঁ মেঘনাদে শেষত দিব্যাস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব। সেই অস্ত্ৰবোৰৰ সন্মুখত কেৱল বিনম্ৰতাই জয়ী হ’ব পাৰে। মই বিচাৰিছিলোঁ লক্ষ্মণৰ অহংকাৰ ভাঙি যাওক। এজন বীৰ যেতিয়া শত্ৰুৰ সৈনিকৰ আগত ভিক্ষা মাগে, তেতিয়া তেওঁৰ মনৰ পৰা অহংকাৰ গুচি যায়।”

ৰামে ক’লে, “মই লক্ষ্মণক মোৰ নামত শৰ মাৰিবলৈ দিছিলোঁ। মেঘনাদেও যদি সেই শৰৰ আগত মূৰ দোৱাই দিলেহেঁতেন, মই তাক ক্ষমাও কৰি দিলোঁহেঁতেন! কিন্তু সি অহংকাৰ কৰিলে, সেয়ে সি মৰিল।”

শিক্ষা: 🙏
যিকোনো ডাঙৰ যুদ্ধত জয়ী হ’বলৈ শক্তি নহয়, বিনম্ৰতা আৰু ধৈৰ্যৰহে প্ৰয়োজন।

শিৱজীৰ পৰম ভক্ত ৰাৱণে কিয় শিৱ ধনু উঠাব নোৱাৰিলে?

যদি ৰাৱণ শিৱজীৰ ইমান ডাঙৰ ভক্ত আছিল, তেন্তে সীতা স্বয়ম্বৰত সেই শিৱ ধনু (পিনাক) কিয় উঠাব নোৱাৰিলে?

, ৰামায়ণৰ এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন— যদি ৰাৱণ শিৱজীৰ ইমান ডাঙৰ ভক্ত আছিল, তেন্তে সীতা স্বয়ম্বৰত সেই শিৱ ধনু (পিনাক) কিয় উঠাব নোৱাৰিলে?

আচৰিত কথাটো হ’ল, এই ৰাৱণেই নিজৰ শক্তিৰ বলত এবাৰ কৈলাশ পৰ্বত উঠাইছিল! তেতিয়া শিৱজীয়ে নিজৰ এটা আঙুলিৰে পৰ্বতটো চেপি ধৰিছিল আৰু ৰাৱণৰ হাত তাতে বন্দী হৈ গৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই ৰাৱণে শিৱৰ ভক্তি কৰিবলৈ লৈছিল।

তেন্তে সেই একে ৰাৱণেই শিৱৰ ধনু কিয় লৰাব নোৱাৰিলে? ইয়াৰ উত্তৰটো বৰ গভীৰ।

ধনু উঠাবলৈ শক্তি নহয়, লাগে ‘নিৰহংকাৰ’! 🙏

পৌৰাণিক কথা অনুসৰি, এই ধনু উঠাবলৈ শাৰীৰিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন নাছিল। ইয়াক উঠাবলৈ লাগে প্ৰেম, ভক্তি আৰু নিৰহংকাৰ

যেতিয়া ৰাৱণে ধনুখন উঠাবলৈ আহিছিল, তেওঁৰ মনত শিৱৰ প্ৰতি ভক্তিৰ সলনি গৰ্ব (অহংকাৰ) বেছি আছিল। তেওঁ ভাবিছিল, “মই ত্ৰিলোকৰ ৰজা, মোক কোনেও হৰুৱাব নোৱাৰে।”

ফলত কি হ’ল জানে?
ৰাৱণে যিমানেই জোৰ লগাইছিল, ধনুখন সিমানেই গধুৰ হৈ গৈছিল! কাৰণ ধনুখনে তেওঁৰ অহংকাৰ অনুভৱ কৰিছিল।

প্ৰভু শ্ৰীৰামৰ লীলা ✨

ইফালে, প্ৰভু শ্ৰীৰামে জানিছিল যে এইখন মহাদেৱৰ ধনু। সেয়ে তেওঁ প্ৰথমে ধনুখনক সেৱা (প্ৰণাম) কৰিলে। তেওঁৰ মনত সামান্যও অহংকাৰ নাছিল, আছিল কেৱল শিৱৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা।

আৰু যেতিয়াই তেওঁ হাত দিলে—
সেই অলৰাব নোৱৰা ধনুখন সাধাৰণ কাঠৰ দৰে উঠিল আৰু যেতিয়া টান দিলে… পটাং! 💥
ধনুখন দুটুকুৰা হৈ ভাগি গ’ল!

শিক্ষা 💡

অৰ্থাৎ, ভগৱান শক্তিত নহয়, ভক্তৰ নম্ৰ হৃদয়ত বাস কৰে। ৰাৱণৰ শক্তি আছিল, কিন্তু নম্ৰতা নাছিল। ৰামৰ ওচৰত আছিল শক্তিও আৰু নম্ৰতাও।