দ্ৰৌপদীৰ আধা চীৰা আৰু অসীম বস্ত্ৰ

বহুকাল আগৰ কথা। যমুনাৰ পাৰত সূৰ্য্য উঠাৰ আগতে পোহৰৰ পাতল ৰেখা এটা মাত্ৰ দেখা গৈছিল। দ্ৰৌপদী নিত্য নিয়মেৰে গা ধুবলৈ আহিছিল। পানী ঠেশেৰে ঠেক, ঠেক ঠেক শব্দ কৰি বৈ আছিল। তাই গা ধুই থাকোঁতে দূৰৈত এজন বৃদ্ধ ঋষিৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে। কেৱল কঁকালত এখন পুৰণি কাপোৰ মাত্ৰ আছিল তেওঁৰ গাত। আনখন কাপোৰ সলনি কৰিবলৈ পাৰত থৈছিল। হঠাৎ এটা প্ৰচণ্ড বতাহৰ ধুমুহাই সেই কাপোৰখন ছিঙি লৈ গ’ল পানীৰ মাজলৈ। একে মুহূৰ্ততে তেওঁৰ গাৰ কাপোৰখনো বছৰ বছৰ ধৰি পিন্ধাৰ ফলত ফাটি দুফাল হৈ গ’ল।

ঋষিৰ মুখ পাণ্ডুৰ হৈ গ’ল। চাৰিওফালে মানুহৰ ভিৰ বাঢ়িব ধৰিছিল। তেওঁ কেনেকৈ থিয় হ’ব? লাজত-ভয়ত কঁপি কঁপি ওচৰৰে এজোপা সৰু জোপোহাৰ তলত লুকাই পৰিল। মনত ভাবিলে — ৰাতি হ’লে আন্ধাৰত ঘৰলৈ যাম।

দ্ৰৌপদীয়ে সকলো দেখিছিল। তাইৰ মনত দয়াৰ ঢল নমাই আহিল। তাইৰ গাত একেটাই মাত্ৰ শাৰী আছিল। তথাপি তাই দ্বিধা নকৰিলে। নিজৰ শাৰীখন মাজৰ পৰা ফালি দুখন কৰিলে। এখনৰে নিজৰ শৰীৰ ঢাকি লৈ, আনখন লৈ গৈ ঋষিৰ হাতত দিলে।

ক’লে, “দেউতা, মই আপোনাৰ দুৰ্দশা দেখিলোঁ। এইখন লওক। ইয়াৰে শৰীৰ ঢাকি ঘৰলৈ যাওক। মোৰ বাবেও এতিয়া যথেষ্ট হ’ব।”

ঋষিৰ চকুত পানী আহিল। কঁপা হাতেৰে কাপোৰখন লৈ তেওঁ ক’লে, “বৰ্ত্তী, তোমাৰ এই দান কেতিয়াও নষ্ট নহ’ব। ভগৱানে তোমাৰ লজ্জা সদায় ৰক্ষা কৰক।”

সেই ঘটনা বহু বছৰ পাছৰ।

কৌৰৱ সভাত দ্ৰৌপদীক জুৱাৰ দানত হেৰুৱাইছিল পাণ্ডৱসকলে। দুষ্ট দুশাসনে তাইৰ চুলিৰ মুঠি ধৰি সভাৰ মাজলৈ টানি আনিলে। সকলোৰে সন্মুখত তাইক উলঙ্গ কৰাৰ নিৰ্দেশ দিলে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পুত্ৰই। দ্ৰৌপদীৰ চিঞৰত বিদীৰ্ণ হৈছিল সভাৰ বায়ু। কিন্তু কোনেও মাত নামাতিলে। ভীষ্ম, দ্ৰোণ, বিদুৰ — সকলোৱে নিৰ্বাক।

দ্ৰৌপদীয়ে শেষ আশ্ৰয় ল’লে গোবিন্দৰ। দুয়োখন হাত জোকাৰি কান্দি কান্দি মাতিলে, “হে গোবিন্দ! হে কৃষ্ণ! মোক ৰক্ষা কৰা!”

বৈকুণ্ঠত শ্ৰীকৃষ্ণ শেষ শইয়াত আছিল। নাৰদে ধৰি জোকাৰিলে, “প্ৰভু, আপোনাৰ ভক্তৰ ডাক শুনিছে নেকি? দ্ৰৌপদীৰ সন্মান লুটিব খোজা হৈছে!”

কৃষ্ণই টোপনিৰ ঘোৰত ক’লে, “মই কাৰো কৰ্মৰ হস্তক্ষেপ নকৰোঁ নাৰদ। যদি তাইৰ পুণ্য আছে, তেন্তে নিজৰ পুণ্যই তাইক ৰক্ষা কৰিব।”

নাৰদে কৰ্মৰ খতিয়ান খুলি চালে। তাতে দেখিলে — বহু বছৰ আগতে দ্ৰৌপদীয়ে আধা চীৰা দান কৰিছিল এজন উলঙ্গ ঋষিক। সেই আধা চীৰা এতিয়া সুদেৰে হাজাৰ হাজাৰ গজলৈ বাঢ়িছে।

কৃষ্ণই হাঁহি এটা মাৰি উঠিল। গৰুড়ত উঠি সেই অসীম বস্ত্ৰৰ বান্ডিল লৈ হাজিৰ হ’ল কৌৰৱ সভাত। দুশাসনে যিমানেই টানিলে, চীৰা সিমানেই বাঢ়ি গ’ল। শেষত দুশাসন হাত কঁপাই ভৰিলে মাটিত। দ্ৰৌপদীৰ লজ্জা অক্ষত হৈ ৰ’ল।

সেইদিনাৰ পৰা এই কথা প্ৰচলিত হৈছে —
যিজনে নিজৰ কৰ্মত একো দান নকৰে, তাক স্বয়ং ভগৱানেও সহায় কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু যিজনে এটা আধা চীৰাও দান কৰে, তাৰ লজ্জা ঢাকিবলৈ ভগৱানে অসীম চীৰাৰে আহে।