শিৱজীৰ পৰম ভক্ত ৰাৱণে কিয় শিৱ ধনু উঠাব নোৱাৰিলে?
যদি ৰাৱণ শিৱজীৰ ইমান ডাঙৰ ভক্ত আছিল, তেন্তে সীতা স্বয়ম্বৰত সেই শিৱ ধনু (পিনাক) কিয় উঠাব নোৱাৰিলে?
, ৰামায়ণৰ এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন— যদি ৰাৱণ শিৱজীৰ ইমান ডাঙৰ ভক্ত আছিল, তেন্তে সীতা স্বয়ম্বৰত সেই শিৱ ধনু (পিনাক) কিয় উঠাব নোৱাৰিলে?
আচৰিত কথাটো হ’ল, এই ৰাৱণেই নিজৰ শক্তিৰ বলত এবাৰ কৈলাশ পৰ্বত উঠাইছিল! তেতিয়া শিৱজীয়ে নিজৰ এটা আঙুলিৰে পৰ্বতটো চেপি ধৰিছিল আৰু ৰাৱণৰ হাত তাতে বন্দী হৈ গৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই ৰাৱণে শিৱৰ ভক্তি কৰিবলৈ লৈছিল।
তেন্তে সেই একে ৰাৱণেই শিৱৰ ধনু কিয় লৰাব নোৱাৰিলে? ইয়াৰ উত্তৰটো বৰ গভীৰ।
ধনু উঠাবলৈ শক্তি নহয়, লাগে ‘নিৰহংকাৰ’! 🙏
পৌৰাণিক কথা অনুসৰি, এই ধনু উঠাবলৈ শাৰীৰিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন নাছিল। ইয়াক উঠাবলৈ লাগে প্ৰেম, ভক্তি আৰু নিৰহংকাৰ।
যেতিয়া ৰাৱণে ধনুখন উঠাবলৈ আহিছিল, তেওঁৰ মনত শিৱৰ প্ৰতি ভক্তিৰ সলনি গৰ্ব (অহংকাৰ) বেছি আছিল। তেওঁ ভাবিছিল, “মই ত্ৰিলোকৰ ৰজা, মোক কোনেও হৰুৱাব নোৱাৰে।”
ফলত কি হ’ল জানে?
ৰাৱণে যিমানেই জোৰ লগাইছিল, ধনুখন সিমানেই গধুৰ হৈ গৈছিল! কাৰণ ধনুখনে তেওঁৰ অহংকাৰ অনুভৱ কৰিছিল।
প্ৰভু শ্ৰীৰামৰ লীলা ✨
ইফালে, প্ৰভু শ্ৰীৰামে জানিছিল যে এইখন মহাদেৱৰ ধনু। সেয়ে তেওঁ প্ৰথমে ধনুখনক সেৱা (প্ৰণাম) কৰিলে। তেওঁৰ মনত সামান্যও অহংকাৰ নাছিল, আছিল কেৱল শিৱৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা।
আৰু যেতিয়াই তেওঁ হাত দিলে—
সেই অলৰাব নোৱৰা ধনুখন সাধাৰণ কাঠৰ দৰে উঠিল আৰু যেতিয়া টান দিলে… পটাং! 💥
ধনুখন দুটুকুৰা হৈ ভাগি গ’ল!
শিক্ষা 💡
অৰ্থাৎ, ভগৱান শক্তিত নহয়, ভক্তৰ নম্ৰ হৃদয়ত বাস কৰে। ৰাৱণৰ শক্তি আছিল, কিন্তু নম্ৰতা নাছিল। ৰামৰ ওচৰত আছিল শক্তিও আৰু নম্ৰতাও।