চাচা নেহৰুৰ সোণালী উপহাৰবোৰ

আৰু বাহিৰত চীন-পাকিস্তানে হাঁহি আছে।

১৯৫০ চনৰ এটা শীতল দিল্লীৰ সন্ধিয়া।
নেপালৰ ৰজা ত্ৰিভুৱনে এখন চিঠি পঠিয়াইছিল।
চিঠিত লিখিছিল —
“মোৰ দেশখন আপোনালোকৰ হাতত তুলি দিছোঁ। নেপালক ভাৰতত বিলীন কৰক। আমি ভাৰতৰ সন্তান হৈ থাকিব বিচাৰোঁ।”

চাচা নেহৰুৱে চিঠিখন পঢ়ি এটা লাল পেন্সিলেৰে লিখি দিলে —
“Rejected.”

তাৰ পিছত চিয়াহ খাই হাঁহি এটা মাৰিলে।

১৯৪৮ চন।
বলুচিস্তানৰ খানে কেলকেটাৰ পৰা এখন টেলিগ্ৰাম পঠিয়াইছিল —
“মই আৰু মোৰ জনতাই ভাৰতৰ সৈতে থাকিব বিচাৰোঁ। আমাক গ্ৰহণ কৰক।”

নেহৰুৱে উত্তৰ দিলে —
“নালাগে। তোমালোক স্বাধীন হৈ থাকা।”

পিছত পাকিস্তানে বন্দুকৰ নলীৰে বলুচিস্তানক গিলি পেলালে।
আজি তাত মানুহে কান্দি কান্দি কয় — “যদি নেহৰুৱে হয় মানিলেহেঁতেন…”

১৯৪৭ চন।
ওমানৰ সুলতানে গোপনে এজন দূত পঠিয়াই ক’লে —
“গ্বাদৰ বন্দৰ আপোনালোকৰ। লওক। মাথোঁ ১০ লাখ টকা দিয়ক।”

নেহৰুৱে ক’লে — “আমি কাৰো মাটি কিনি নলওঁ।”

পিছত পাকিস্তানে ল’লে।
তাৰ পিছত চীনে লৈ ল’লে।
আজি গ্বাদৰত চীনৰ নাৱিক বাহিনীৰ জাহাজ দাঁত কৰি হাঁহে।

১৯৫০ চন।
কোকো দ্বীপৰ কথা আহিল।
নেহৰুৱে ক’লে — “বৰ্মাক দান কৰি দিয়ক। আমাৰ একো লাগে।”
বৰ্মাই লৈ চীনক বেচি দিলে।
আজি সেই দ্বীপত চীনৰ ৰাডাৰে ভাৰতীয় নাৱিক বাহিনীৰ প্ৰতিটো জাহাজৰ নিশাহ চাই থাকে।

১৯৫২ চন।
কাবৰা ভেলী — ২২,৩২৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ।
কাশ্মীৰতকৈয়ো সুন্দৰ ঠাই।
নেহৰুৱে ক’লে — “বৰ্মাক দি পেলাওক।”
বৰ্মাই চীনক দিলে।
আজি সেই ঠাইৰ পৰা চীনৰ চৰে অৰুণাচলৰ আকাশত উৰি ফুৰে।

১৯৬২ চনৰ যুদ্ধ।
ভাৰতীয় বায়ুসেনা যুদ্ধ কৰিব পাৰিছিল।
কিন্তু নেহৰুৱে ক’লে — “নালাগে। আমি হাৰ মানিলোঁ।”
১৪,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ অক্সাই চিন চীনৰ হাতত তুলি দিলে।
৩০০০ৰো অধিক জোৱান শ্বহীদ হ’ল।

আমেৰিকাই কৈছিল — “নিউক্লিয়াৰ পাৱাৰ হওক। প্লাণ্ট দিম।”
নেহৰুৱে ক’লে — “নালাগে। আমি অহিংসাৰ পথত আছোঁ।”

ইউএন সুৰক্ষা পৰিষদৰ স্থায়ী সদস্যপদ ভাৰতৰ বাবে আছিল।
নেহৰুৱে ক’লে — “চীনক দিয়ক। আমি পিছত ল’ম।”

আজি চীন ভেটো মাৰি হাঁহে।
আৰু আমি দুৱাৰত বহি থাকোঁ।

এইবোৰ কথা যেতিয়া কওঁ, তেতিয়া কিছুমানে কয় —
“এয়া প্ৰপাগাণ্ডা।”

কিন্তু মোৰ প্ৰশ্ন এটাই —
যিজনে নিজৰ ঘৰৰ মাটি দান কৰি দিয়ে,
তেওঁক আমি প্ৰধানমন্ত্ৰী বুলি মানিম,
নেকি পাকিস্তানৰ গোপন এজেণ্ট বুলি মানিম?

আজি যেতিয়া চীনৰ জাহাজ গ্বাদৰত থিয় হৈ আমাক চকু দেখুৱায়,
যেতিয়া অক্সাই চিনত চীনৰ সেনা মহড়া কৰে,
যেতিয়া বলুচিস্তানত মানুহে ভাৰতৰ নাম লৈ কান্দে,

তেতিয়া মনত পৰে চাচা নেহৰুৰ সেই লাল পেন্সিলটো।
যিটোৱে ভাৰতৰ মানচিত্ৰত এটা এটাকৈ লাইন টানি গৈছিল —
“এয়া আমাৰ নহয়।”

আজি আমি সেই লাইনৰ ভিতৰত সৰু হৈ আছোঁ।
আৰু বাহিৰত চীন-পাকিস্তানে হাঁহি আছে।

ৰাষ্ট্ৰহিত সৰ্বোপৰি।

জয় হিন্দ।