কিম জু-এৰ প্ৰথম ছাঁ

২০২৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ এটা ঠাণ্ডা সন্ধিয়া।
পিয়ংইয়ংৰ আকাশত চন্দ্ৰ এটা মাত্ৰ ওলাইছিল, কিন্তু কুমসুচান পেলেচ অৱ দ্য চানৰ সোণালী গম্বুজবোৰত বিজুলীৰ পোহৰে এনে লাগিছিল যেন দিনৰ পোহৰো লাজ কৰে।

ভিতৰত দুখন ছাঁ একেলগে খোজ পেলাইছিল।
এখন ছাঁ — চুটি ক’লা কোট, মিলিটেৰী বুট, হাতত লাঠিৰ দৰে শক্তিশালী — কিম জং-উনৰ।
আনখন ছাঁ — তেওঁৰ কান্ধৰ সমান উচ্চতালৈকে আহে, পাকৈত চুলিৰ পনিটেইল এটা দোল খাই, ক’লা স্কাৰ্ট আৰু বগা ব্লেজাৰত এগৰাকী সৰু ছোৱালী — কিম জু-এ।

মাত্ৰ বাৰ বছৰ।
কিন্তু সেই বাৰ বছৰৰ ভৰিৰ খোজত এতিয়া গোটেই উত্তৰ কোৰিয়াৰ ভৱিষ্যতৰ শব্দ হৈ পৰিছে।

সমাধিৰ ভিতৰত কিম ইল-চুঙ আৰু কিম জং-ইলৰ শৰীৰ শুৱাই থোৱা কাঁচৰ কোঠাত সেইদিনা মাত্ৰ দুজন মানুহৰ অনুমতি আছিল।
পিতৃ আৰু কন্যা।

কিম জং-উন থিয় হৈ ৰৈছিল তেওঁৰ দাদাৰ শৰীৰৰ সন্মুখত।
জু-এয়ে পিতৃৰ পিছে পিছে থিয় হৈছিল, দুয়োহাত সন্মুখত বান্ধি।
কোনো কথা নাই। কেৱল ঘড়ীৰ টিকটিক আৰু দূৰৈত জেনেৰেটৰৰ মৃদু গুঞ্জন।

হঠাৎ কিম জং-উনে মূৰ ঘূৰাই চালে।
“জু-এ।”
“জি, আপ্পা।”
“এই মানুহ দুজনে কিয় এতিয়াও জীয়াই আছে, জানানে?”
ছোৱালীজনীৰ চকু দুটা একোমাত্ৰ নচকুৱালে।
“কাৰণ তেওঁলোকে দেশৰ নামটো নিজৰ নামতকৈ ডাঙৰ কৰি থৈ গৈছে।”

কিম জং-উনৰ ওঁঠত এটা সৰু হাঁহিৰ ছাঁ উঠিল।
“তুমি এদিন এই ঠাইতে থিয় হ’বা। তেতিয়া মানুহে তোমাৰ নামটোও একে ধৰণে উচ্চাৰণ কৰিব।”
জু-এয়ে মাথোঁ মূৰ দুপিয়ালে।
তাইৰ চকুত কোনো ভয় নাই, কোনো উত্তেজনাও নাই।
কেৱল এটা গভীৰ শান্তি — যেন তাই জন্মৰে পৰাই জানিছিল যে তাইৰ ভৰিৰ তলৰ মাটিখিনি এদিন গোটেই দেশ হৈ পৰিব।

বাহিৰত হাজাৰ হাজাৰ সৈনিকে ছালুট ঠুকিলে।
তেওঁলোকে নাজানে যে তেওঁলোকে কাৰ বাবে ছালুট দিছে —
আজিৰ মাৰ্চেল নাৰ পৰৱৰ্তী সূৰ্য্যৰ বাবে।

পিছে পিছে ফটোগ্ৰাফাৰ এজনে এখন মাত্ৰ ছবি তুলিলে।
তাত দেখা গ’ল — পিতৃৰ হাতত এটা সৰু হাত।
সেই হাতটোৰ আঙুলিৰ মূৰত এতিয়া উত্তৰ কোৰিয়াৰ পৰৱৰ্তী পঞ্চবাৰ্ষিকী পৰিকল্পনা, পৰমাণু বুটাম আৰু কোটি কোটি মানুহৰ ভাগ্য লিখা হৈ আছে।

সেই ছবিখন পিছত বিশ্বৰ পৰ্দাত ভাইৰেল হ’ল।
দক্ষিণ কোৰিয়াৰ এজন গোয়েন্দা বিষয়াই চিগাৰেট এটা জ্বলাই ক’লে,
“আমি ভাবিছিলোঁ কিম জং-উনৰ পিছত কোনো পুৰুষ উত্তৰাধিকাৰীৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব লাগিব।
কিন্তু তেওঁ আমাক এগৰাকী ছোৱালীৰ ৰূপত এটা সম্পূৰ্ণ নতুন স্বপ্ন দেখুৱাই দিলে।”

আরু পিয়ংইয়ংৰ ৰাতিৰ আকাশত চন্দ্ৰটো লাহে লাহে ডুব গ’ল।
কিন্তু কুমসুচানৰ গম্বুজবোৰত পোহৰ কমা নাই।
কাৰণ তাত এতিয়া নতুন এটা তৰা উঠিছে —
নাম তাৰ কিম জু-এ।
আৰু সেই তৰাটো এদিন পুৱাই উঠিলে, গোটেই উত্তৰ কোৰিয়াৰ আকাশখন তাৰেই হৈ পৰিব।

এয়াই হৈছে কিম বংশৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ৰ পাতনি।
আৰু এইবাৰ গল্পটো লিখিব এগৰাকী ছোৱালীয়ে।
মাত্ৰ বাৰ বছৰীয়া ছোৱালী।
যাৰ হাতত এতিয়াই এখন দেশৰ চাবিকাঠি।