গাজাৰ নতুন সূৰ্যোদয়
অধ্যায় ১: ধ্বংসস্তূপৰ মাজত আশা
২০২৬ চনৰ এক শীতল জানুৱাৰীৰ পুৱা। গাজা চহৰৰ ধ্বংসাৱশেষৰ মাজত থিয় হৈ আছিল ডঃ আলি শা’আথ। তেওঁৰ চকুৰ সন্মুখত আছিল ৫৫ নিযুত টন ধ্বংসস্তূপ – গিজাৰ ১৩টা পিৰামিডৰ সমান। কিন্তু তেওঁৰ চকুত আছিল আশাৰ এক জিলিকনি।
“আব্বা, আমাৰ ঘৰটো পুনৰ সাজিব পাৰিম নেকি?” সৰু লায়লাই সুধিলে। তাইৰ বয়স মাত্ৰ আঠ বছৰ, কিন্তু চকুত আছিল বহু কষ্টৰ চিন।
ডঃ শা’আথে লায়লাৰ মূৰত হাত থৈ ক’লে, “নিশ্চয় মোৰ সোণ। আমি কেৱল ঘৰ নহয়, এখন সম্পূৰ্ণ নতুন গাজা সাজিম। য’ত তুমি পঢ়িব পাৰিবা, খেলিব পাৰিবা, আৰু সপোন দেখিব পাৰিবা।”
অধ্যায় ২: প্ৰজেক্ট সূৰ্যোদয়
নতুন দিল্লীত বহি আছিল ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ ৰাজীৱ শৰ্মা। তেওঁ আছিল প্ৰজেক্ট সূৰ্যোদয়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সদস্য। ১১২ বিলিয়ন ডলাৰৰ এই বৃহৎ পৰিকল্পনাই গাজাক ২০৩৫ চনৰ ভিতৰত এক আঞ্চলিক অৰ্থনৈতিক কেন্দ্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব।
“আমি কেৱল ইটা-চিমেণ্টেৰে ঘৰ নাসাজো,” ৰাজীৱে তেওঁৰ দলক ক’লে। “আমি সপোন সাজো, ভৱিষ্যত নিৰ্মাণ কৰো।”
তেওঁলোকৰ পৰিকল্পনাত আছিল:
- নতুন বন্দৰ আৰু বিমানবন্দৰ
- ৰাফাহত ত্ৰিপাক্ষিক সীমা পাৰ
- মালবাহী ৰেল লাইন
- ৫ লাখতকৈ অধিক নতুন চাকৰি
অধ্যায় ৩: বোৰ্ড অফ পিছ
নিউয়ৰ্কত ট্ৰাম্প প্ৰশাসনে গঠন কৰিলে “বোৰ্ড অফ পিছ”। প্ৰতিজন সদস্যই ১ বিলিয়ন ডলাৰ দিব লাগিব, আৰু সকলো ধন গাজা পুনৰ্নিৰ্মাণত ব্যৱহাৰ হ’ব।
জাপানী ব্যৱসায়ী তাকেশি ইয়ামামোটোৱে ক’লে, “এইটো কেৱল বিনিয়োগ নহয়। এইটো মানৱতাৰ প্ৰতি আমাৰ দায়বদ্ধতা।”
অধ্যায় ৪: ধ্বংসস্তূপৰ পৰা আশালৈ
গাজাত কাম আৰম্ভ হ’ল। প্ৰথমে ৰাফাহ আৰু খান ইউনিছত, তাৰপিছত কেন্দ্ৰীয় শিবিৰত, আৰু শেষত গাজা চহৰত।
মহম্মদ এজন স্থানীয় শিল্পী। তেওঁ ধ্বংসস্তূপৰ মাজত থিয় হৈ ছবি আঁকিবলৈ ধৰিলে – নতুন গাজাৰ ছবি। য’ত আছিল:
- ১ লাখতকৈ অধিক ঘৰ
- ২০০খন বিদ্যালয়
- ৭৫খন চিকিৎসালয়
- ১৮০খন মছজিদ আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ
“মই ছবি আঁকো যাতে মানুহে ভৱিষ্যত দেখিব পাৰে,” মহম্মদে ক’লে।
অধ্যায় ৫: প্ৰত্যাহ্বান আৰু সংকল্প
কিন্তু পথটো সহজ নাছিল। ৭,৫০০ টন বিস্ফোৰক অস্ত্ৰ এতিয়াও গাজাত সিঁচৰতি হৈ আছিল। ইয়াক পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ ১৪ বছৰ লাগিব পাৰে।
UN মাইন একচন চাৰ্ভিছৰ কৰ্মী আহমদে ক’লে, “প্ৰতিটো পদক্ষেপ সাৱধানেৰে ল’ব লাগিব। কিন্তু আমি হাৰ নামানো।”
অধ্যায় ৬: শিক্ষাৰ নৱজাগৰণ
ফাতিমা এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী। যুদ্ধত তেওঁৰ বিদ্যালয় ধ্বংস হৈছিল। এতিয়া তেওঁ অস্থায়ী তম্বুত পঢ়ুৱাই।
“শিক্ষা খণ্ডৰ বাবে ৩.৮ বিলিয়ন ডলাৰ আবণ্টন হৈছে,” তেওঁ আশাৰে ক’লে। “আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে পুনৰ সপোন দেখিব পাৰিব।”
অধ্যায় ৭: স্বাস্থ্যসেৱাৰ পুনৰ্জীৱন
ডঃ সাৰাহ গাজাৰ এগৰাকী চিকিৎসক। ৯৫% হাস্পতাল অকাৰ্যকৰী হৈ পৰিছিল।
“৭ বিলিয়ন ডলাৰেৰে আমি স্বাস্থ্য খণ্ড পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰিম,” তেওঁ ক’লে। “প্ৰতিটো জীৱন মূল্যৱান।”
অধ্যায় ৮: নতুন গাজা – এক সপোনৰ চহৰ
২০৩৫ চনৰ এক উজ্জ্বল পুৱা। লায়লা এতিয়া ১৭ বছৰীয়া। তাই নতুন গাজা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী।
ভূমধ্য সাগৰৰ পাৰত থিয় দিছে চিকচিকিয়া টাৱাৰ। দুবাই বা ছিংগাপুৰৰ দৰে। ডেটা চেণ্টাৰ, ঔদ্যোগিক পাৰ্ক, আৰু আৱাসিক অঞ্চল।
গাজাৰ জিডিপি এতিয়া ১০ বিলিয়ন ডলাৰতকৈ অধিক। প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ বাৰ্ষিক আয় ১৩,০০০ ডলাৰ।
অধ্যায় ৯: সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ
৫৩% ঐতিহ্য স্থান ধ্বংস হৈছিল। কিন্তু ১২০ নিযুত ডলাৰেৰে পুনৰ্নিৰ্মাণ আৰম্ভ হ’ল।
বৃদ্ধ ইব্ৰাহিমে ক’লে, “আমাৰ ইতিহাস আমাৰ পৰিচয়। ইয়াক সংৰক্ষণ কৰাটো আমাৰ কৰ্তব্য।”
অধ্যায় ১০: বিশ্ব সহযোগিতা
মিছৰ, তুৰস্ক আৰু কাটাৰে স্বাগতম জনালে। ভাৰতে প্ৰযুক্তিগত সহায়তা আগবঢ়ালে। ইউৰোপে অৰ্থনৈতিক সাহায্য দিলে।
“এইটো কেৱল গাজাৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ নহয়,” UN মহাসচিবে ক’লে। “এইটো মানৱতাৰ জয়।”
উপসংহাৰ: আশাৰ নতুন প্ৰভাত
২০৪৬ চন। গাজা এতিয়া সম্পূৰ্ণ ৰূপান্তৰিত। লায়লা এতিয়া এগৰাকী সফল অভিযন্তা। তাই নতুন বন্দৰৰ ডিজাইন কৰিছে।
ডঃ আলি শা’আথ, এতিয়া বৃদ্ধ, সাগৰৰ পাৰত থিয় হৈ আছে।
“আমি কেৱল ইটা-পাথৰেৰে চহৰ সজা নাই,” তেওঁ ক’লে। “আমি আশাৰে ভৱিষ্যত সাজিছো। ধ্বংসস্তূপৰ পৰা উঠি আহিছে নতুন গাজা – শান্তি, সমৃদ্ধি আৰু মানৱতাৰ প্ৰতীক।”
লায়লাই আব্বাৰ হাত ধৰি ক’লে, “আপুনি কৈছিল আমি সপোন দেখিব পাৰিম। আজি সেই সপোন সঁচা হৈছে।”
সূৰ্য অস্ত যাইছিল ভূমধ্য সাগৰত। কিন্তু গাজাত আৰম্ভ হৈছিল এক নতুন সূৰ্যোদয় – আশা, শান্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ সূৰ্যোদয়।
[টোকা: এই কাহিনী কাল্পনিক যদিও বাস্তৱ পৰিকল্পনা আৰু তথ্যৰ ওপৰত আধাৰিত। গাজা পুনৰ্নিৰ্মাণ এক দীৰ্ঘকালীন প্ৰক্ৰিয়া যি আন্তৰ্জাতিক সহযোগিতা আৰু শান্তি বজাই ৰখাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।]
