🚧 ঐতিহাসিক! ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত নিৰ্মাণ হ’ব দেশৰ প্ৰথম জল-সুৰংগ 🇮🇳

গোহপুৰ-নুমলীগড় সংযোগী পথৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটৰ অনুমোদন, ৬ ঘণ্টাৰ পথ হ’ব মাত্ৰ ৩০ মিনিট!

 অৱশেষত বহু প্ৰতীক্ষিত সপোন বাস্তৱত পৰিণত হ’ব। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন সাধন কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে এক ঐতিহাসিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে। বুধবাৰে অনুষ্ঠিত কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটৰ বৈঠকত অসমৰ গোহপুৰ আৰু নুমলীগড়ৰ মাজত দেশৰ প্ৰথমটো দ্বৈত নলীযুক্ত (Twin-Tube) পথ আৰু ৰে’ল সুৰংগ নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তাৱত অনুমোদন জনোৱা হয়।

কি এই প্ৰকল্প?

এই মেগা প্ৰকল্পৰ অধীনত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ তলত দুটা সুৰংগ নিৰ্মাণ কৰা হ’ব—
১. এটা ৪-লেনযুক্ত পথৰ সুৰংগ (Road Tunnel)
২. এটা বৈদ্যুতিক ৰে’লৰ সুৰংগ (Rail Tunnel)

সময়ৰ বচত হ’ব ৫ ঘণ্টা ৩০ মিনিট!

বৰ্তমান গোহপুৰৰ পৰা নুমলীগড়লৈ যাবলৈ তেজপুৰ হৈ প্ৰায় ৬ ঘণ্টাৰো অধিক সময় লাগে। কিন্তু এই সুৰংগ পথ নিৰ্মাণ হ’লে মাত্ৰ ৩০ মিনিটৰ ভিতৰত এই দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিব পৰা যাব। ইয়াৰ ফলত যাত্ৰীৰ সময় আৰু ইন্ধন দুয়োটাই বচত হ’ব।

খৰচ আৰু সময়:

• মুঠ ব্যয়: প্ৰায় ১৮,০০০ৰ পৰা ২০,০০০ কোটি টকা।
• নিৰ্মাণ সময়: কাম আৰম্ভ হোৱাৰ পৰা প্ৰায় ৫ বছৰ।

কিয় ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ?

এই প্ৰকল্প কেৱল এটা পথেই নহয়, ই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বাবে এক ‘গেম চেঞ্জাৰ’।

• অৰ্থনীতি: লজিষ্টিক খৰচ হ্ৰাস পাব আৰু ব্যৱসায়-বাণিজ্য বৃদ্ধি পাব।
• সামৰিক দিশ: সীমান্তৱৰ্তী অঞ্চলত সেনা আৰু সামগ্ৰীৰ সৰবৰাহ সহজ হ’ব।
• সংযোগ: বছৰৰ ১২ মাহেই বানপানীৰ পৰা মুক্ত হৈ যাতায়ত কৰিব পৰা যাব।

মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এই প্ৰকল্পক অসমৰ বাবে এক ঐতিহাসিক উপহাৰ বুলি অভিহিত কৰিছে। বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দৰে বৃহৎ নদীৰ তলত সুৰংগ নিৰ্মাণ ভাৰতৰ অভিযান্ত্ৰিক ক্ষেত্ৰত এক বৃহৎ সফলতা হ’ব।

সঁচাকৈয়ে, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত এতিয়া খোদিত হ’ব অসমৰ উন্নয়নৰ নতুন ইতিহাস! 👏🇮🇳

কিম জু-এৰ প্ৰথম ছাঁ

২০২৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ এটা ঠাণ্ডা সন্ধিয়া।
পিয়ংইয়ংৰ আকাশত চন্দ্ৰ এটা মাত্ৰ ওলাইছিল, কিন্তু কুমসুচান পেলেচ অৱ দ্য চানৰ সোণালী গম্বুজবোৰত বিজুলীৰ পোহৰে এনে লাগিছিল যেন দিনৰ পোহৰো লাজ কৰে।

ভিতৰত দুখন ছাঁ একেলগে খোজ পেলাইছিল।
এখন ছাঁ — চুটি ক’লা কোট, মিলিটেৰী বুট, হাতত লাঠিৰ দৰে শক্তিশালী — কিম জং-উনৰ।
আনখন ছাঁ — তেওঁৰ কান্ধৰ সমান উচ্চতালৈকে আহে, পাকৈত চুলিৰ পনিটেইল এটা দোল খাই, ক’লা স্কাৰ্ট আৰু বগা ব্লেজাৰত এগৰাকী সৰু ছোৱালী — কিম জু-এ।

মাত্ৰ বাৰ বছৰ।
কিন্তু সেই বাৰ বছৰৰ ভৰিৰ খোজত এতিয়া গোটেই উত্তৰ কোৰিয়াৰ ভৱিষ্যতৰ শব্দ হৈ পৰিছে।

সমাধিৰ ভিতৰত কিম ইল-চুঙ আৰু কিম জং-ইলৰ শৰীৰ শুৱাই থোৱা কাঁচৰ কোঠাত সেইদিনা মাত্ৰ দুজন মানুহৰ অনুমতি আছিল।
পিতৃ আৰু কন্যা।

কিম জং-উন থিয় হৈ ৰৈছিল তেওঁৰ দাদাৰ শৰীৰৰ সন্মুখত।
জু-এয়ে পিতৃৰ পিছে পিছে থিয় হৈছিল, দুয়োহাত সন্মুখত বান্ধি।
কোনো কথা নাই। কেৱল ঘড়ীৰ টিকটিক আৰু দূৰৈত জেনেৰেটৰৰ মৃদু গুঞ্জন।

হঠাৎ কিম জং-উনে মূৰ ঘূৰাই চালে।
“জু-এ।”
“জি, আপ্পা।”
“এই মানুহ দুজনে কিয় এতিয়াও জীয়াই আছে, জানানে?”
ছোৱালীজনীৰ চকু দুটা একোমাত্ৰ নচকুৱালে।
“কাৰণ তেওঁলোকে দেশৰ নামটো নিজৰ নামতকৈ ডাঙৰ কৰি থৈ গৈছে।”

কিম জং-উনৰ ওঁঠত এটা সৰু হাঁহিৰ ছাঁ উঠিল।
“তুমি এদিন এই ঠাইতে থিয় হ’বা। তেতিয়া মানুহে তোমাৰ নামটোও একে ধৰণে উচ্চাৰণ কৰিব।”
জু-এয়ে মাথোঁ মূৰ দুপিয়ালে।
তাইৰ চকুত কোনো ভয় নাই, কোনো উত্তেজনাও নাই।
কেৱল এটা গভীৰ শান্তি — যেন তাই জন্মৰে পৰাই জানিছিল যে তাইৰ ভৰিৰ তলৰ মাটিখিনি এদিন গোটেই দেশ হৈ পৰিব।

বাহিৰত হাজাৰ হাজাৰ সৈনিকে ছালুট ঠুকিলে।
তেওঁলোকে নাজানে যে তেওঁলোকে কাৰ বাবে ছালুট দিছে —
আজিৰ মাৰ্চেল নাৰ পৰৱৰ্তী সূৰ্য্যৰ বাবে।

পিছে পিছে ফটোগ্ৰাফাৰ এজনে এখন মাত্ৰ ছবি তুলিলে।
তাত দেখা গ’ল — পিতৃৰ হাতত এটা সৰু হাত।
সেই হাতটোৰ আঙুলিৰ মূৰত এতিয়া উত্তৰ কোৰিয়াৰ পৰৱৰ্তী পঞ্চবাৰ্ষিকী পৰিকল্পনা, পৰমাণু বুটাম আৰু কোটি কোটি মানুহৰ ভাগ্য লিখা হৈ আছে।

সেই ছবিখন পিছত বিশ্বৰ পৰ্দাত ভাইৰেল হ’ল।
দক্ষিণ কোৰিয়াৰ এজন গোয়েন্দা বিষয়াই চিগাৰেট এটা জ্বলাই ক’লে,
“আমি ভাবিছিলোঁ কিম জং-উনৰ পিছত কোনো পুৰুষ উত্তৰাধিকাৰীৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব লাগিব।
কিন্তু তেওঁ আমাক এগৰাকী ছোৱালীৰ ৰূপত এটা সম্পূৰ্ণ নতুন স্বপ্ন দেখুৱাই দিলে।”

আরু পিয়ংইয়ংৰ ৰাতিৰ আকাশত চন্দ্ৰটো লাহে লাহে ডুব গ’ল।
কিন্তু কুমসুচানৰ গম্বুজবোৰত পোহৰ কমা নাই।
কাৰণ তাত এতিয়া নতুন এটা তৰা উঠিছে —
নাম তাৰ কিম জু-এ।
আৰু সেই তৰাটো এদিন পুৱাই উঠিলে, গোটেই উত্তৰ কোৰিয়াৰ আকাশখন তাৰেই হৈ পৰিব।

এয়াই হৈছে কিম বংশৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ৰ পাতনি।
আৰু এইবাৰ গল্পটো লিখিব এগৰাকী ছোৱালীয়ে।
মাত্ৰ বাৰ বছৰীয়া ছোৱালী।
যাৰ হাতত এতিয়াই এখন দেশৰ চাবিকাঠি।

দ্ৰৌপদীৰ আধা চীৰা আৰু অসীম বস্ত্ৰ

বহুকাল আগৰ কথা। যমুনাৰ পাৰত সূৰ্য্য উঠাৰ আগতে পোহৰৰ পাতল ৰেখা এটা মাত্ৰ দেখা গৈছিল। দ্ৰৌপদী নিত্য নিয়মেৰে গা ধুবলৈ আহিছিল। পানী ঠেশেৰে ঠেক, ঠেক ঠেক শব্দ কৰি বৈ আছিল। তাই গা ধুই থাকোঁতে দূৰৈত এজন বৃদ্ধ ঋষিৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে। কেৱল কঁকালত এখন পুৰণি কাপোৰ মাত্ৰ আছিল তেওঁৰ গাত। আনখন কাপোৰ সলনি কৰিবলৈ পাৰত থৈছিল। হঠাৎ এটা প্ৰচণ্ড বতাহৰ ধুমুহাই সেই কাপোৰখন ছিঙি লৈ গ’ল পানীৰ মাজলৈ। একে মুহূৰ্ততে তেওঁৰ গাৰ কাপোৰখনো বছৰ বছৰ ধৰি পিন্ধাৰ ফলত ফাটি দুফাল হৈ গ’ল।

ঋষিৰ মুখ পাণ্ডুৰ হৈ গ’ল। চাৰিওফালে মানুহৰ ভিৰ বাঢ়িব ধৰিছিল। তেওঁ কেনেকৈ থিয় হ’ব? লাজত-ভয়ত কঁপি কঁপি ওচৰৰে এজোপা সৰু জোপোহাৰ তলত লুকাই পৰিল। মনত ভাবিলে — ৰাতি হ’লে আন্ধাৰত ঘৰলৈ যাম।

দ্ৰৌপদীয়ে সকলো দেখিছিল। তাইৰ মনত দয়াৰ ঢল নমাই আহিল। তাইৰ গাত একেটাই মাত্ৰ শাৰী আছিল। তথাপি তাই দ্বিধা নকৰিলে। নিজৰ শাৰীখন মাজৰ পৰা ফালি দুখন কৰিলে। এখনৰে নিজৰ শৰীৰ ঢাকি লৈ, আনখন লৈ গৈ ঋষিৰ হাতত দিলে।

ক’লে, “দেউতা, মই আপোনাৰ দুৰ্দশা দেখিলোঁ। এইখন লওক। ইয়াৰে শৰীৰ ঢাকি ঘৰলৈ যাওক। মোৰ বাবেও এতিয়া যথেষ্ট হ’ব।”

ঋষিৰ চকুত পানী আহিল। কঁপা হাতেৰে কাপোৰখন লৈ তেওঁ ক’লে, “বৰ্ত্তী, তোমাৰ এই দান কেতিয়াও নষ্ট নহ’ব। ভগৱানে তোমাৰ লজ্জা সদায় ৰক্ষা কৰক।”

সেই ঘটনা বহু বছৰ পাছৰ।

কৌৰৱ সভাত দ্ৰৌপদীক জুৱাৰ দানত হেৰুৱাইছিল পাণ্ডৱসকলে। দুষ্ট দুশাসনে তাইৰ চুলিৰ মুঠি ধৰি সভাৰ মাজলৈ টানি আনিলে। সকলোৰে সন্মুখত তাইক উলঙ্গ কৰাৰ নিৰ্দেশ দিলে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পুত্ৰই। দ্ৰৌপদীৰ চিঞৰত বিদীৰ্ণ হৈছিল সভাৰ বায়ু। কিন্তু কোনেও মাত নামাতিলে। ভীষ্ম, দ্ৰোণ, বিদুৰ — সকলোৱে নিৰ্বাক।

দ্ৰৌপদীয়ে শেষ আশ্ৰয় ল’লে গোবিন্দৰ। দুয়োখন হাত জোকাৰি কান্দি কান্দি মাতিলে, “হে গোবিন্দ! হে কৃষ্ণ! মোক ৰক্ষা কৰা!”

বৈকুণ্ঠত শ্ৰীকৃষ্ণ শেষ শইয়াত আছিল। নাৰদে ধৰি জোকাৰিলে, “প্ৰভু, আপোনাৰ ভক্তৰ ডাক শুনিছে নেকি? দ্ৰৌপদীৰ সন্মান লুটিব খোজা হৈছে!”

কৃষ্ণই টোপনিৰ ঘোৰত ক’লে, “মই কাৰো কৰ্মৰ হস্তক্ষেপ নকৰোঁ নাৰদ। যদি তাইৰ পুণ্য আছে, তেন্তে নিজৰ পুণ্যই তাইক ৰক্ষা কৰিব।”

নাৰদে কৰ্মৰ খতিয়ান খুলি চালে। তাতে দেখিলে — বহু বছৰ আগতে দ্ৰৌপদীয়ে আধা চীৰা দান কৰিছিল এজন উলঙ্গ ঋষিক। সেই আধা চীৰা এতিয়া সুদেৰে হাজাৰ হাজাৰ গজলৈ বাঢ়িছে।

কৃষ্ণই হাঁহি এটা মাৰি উঠিল। গৰুড়ত উঠি সেই অসীম বস্ত্ৰৰ বান্ডিল লৈ হাজিৰ হ’ল কৌৰৱ সভাত। দুশাসনে যিমানেই টানিলে, চীৰা সিমানেই বাঢ়ি গ’ল। শেষত দুশাসন হাত কঁপাই ভৰিলে মাটিত। দ্ৰৌপদীৰ লজ্জা অক্ষত হৈ ৰ’ল।

সেইদিনাৰ পৰা এই কথা প্ৰচলিত হৈছে —
যিজনে নিজৰ কৰ্মত একো দান নকৰে, তাক স্বয়ং ভগৱানেও সহায় কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু যিজনে এটা আধা চীৰাও দান কৰে, তাৰ লজ্জা ঢাকিবলৈ ভগৱানে অসীম চীৰাৰে আহে।